ചാരത്തിൽ മുളയ്ക്കുന്ന പ്രണയം

അധ്യായം 23

ആശുപത്രി മുറിയിലെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ആ കറുത്ത ബാഗ് മേശപ്പുറത്ത് ഇരുന്നു. ഹൃദയമിടിപ്പ് അളക്കുന്ന മെഷീന്റെ ശബ്ദത്തിന് ഇപ്പോൾ മരണത്തിന്റെ താളം വന്നതുപോലെ. അച്ഛന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ടത് വർഷങ്ങളായി അദ്ദേഹം ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച പകയുടെയും ഭ്രാന്തിന്റെയും അവസാനത്തെ നാളമായിരുന്നു.

"അച്ഛാ... ഇത് ഭ്രാന്താണ്!" സമീർ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. മുറിവിൽ നിന്നുള്ള വേദന അവന്റെ മുഖത്ത് നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അച്ഛൻ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. "ഭ്രാന്തല്ല സമീർ, ഇത് ശുദ്ധീകരണം. എന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അടിത്തറയിളക്കാൻ ശ്രമിച്ച എല്ലാവരും ഇതിൽ എരിഞ്ഞുതീരും. നിന്നെ ഞാൻ എന്റെ മകനായി കണ്ടു, പക്ഷേ നീ എന്നെ ചതിച്ചു. ഈ ശരത്തിന് വേണ്ടി നീ നിന്റെ രക്തത്തെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു."

അദ്ദേഹം ബോംബിന്റെ ടൈമർ സെറ്റ് ചെയ്തു. '05:00' — വെറും അഞ്ച് മിനിറ്റ്.

അച്ഛൻ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി വാതിൽ പുറത്തുനിന്ന് പൂട്ടി. ഞങ്ങൾ ആ മുറിക്കുള്ളിൽ കുടുങ്ങി. സമീറിന്റെ മുറിവിൽ നിന്ന് രക്തം വരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഞാൻ പരിഭ്രാന്തനായി വാതിലിൽ തല്ലി. പക്ഷേ അത് കടുപ്പമേറിയ തടിവാതിലായിരുന്നു.

"ശരത്... ഇവിടെ വരൂ," സമീർ ശാന്തമായി വിളിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമില്ലായിരുന്നു.

ഞാൻ അവന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. അവൻ എന്റെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചു. "നമ്മൾ മരിക്കില്ല. ആ ജനാല... അത് തകർക്കണം."

ആശുപത്രിയുടെ നാലാം നിലയായിരുന്നു അത്. താഴെ വലിയ മരങ്ങൾ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഞാൻ ഒരു സ്റ്റീൽ കസേരയെടുത്ത് ജനാലയുടെ ഗ്ലാസിലേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചു. മൂന്നാമത്തെ അടിയിൽ ഗ്ലാസ് ചിന്നിച്ചിതറി. തണുത്ത കാറ്റ് അകത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. താഴെ അലന്റെ കാർ വരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു

സമയം അതിവേഗം കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. മരണം തൊട്ടടുത്തെത്തിയ ആ നിമിഷത്തിൽ, ഭയത്തേക്കാൾ വലിയൊരു വികാരം ഞങ്ങളെ കീഴടക്കി. അത് പരസ്പരം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ആകുലതയായിരുന്നു.

സമീർ എന്നെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. അവന്റെ വിയർപ്പിന്റെയും മരുന്നിന്റെയും മണം എന്റെ ശ്വാസത്തിൽ കലർന്നു. "നമ്മൾ രക്ഷപ്പെട്ടാലും ഇല്ലെങ്കിലും, ഈ നിമിഷം എന്റേതാണ്," അവൻ മന്ത്രിച്ചു. ആ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് അവൻ എന്റെ മുഖം കൈക്കുമ്പിളിലെടുത്തു.

അതൊരു വിടവാങ്ങൽ ചുംബനമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ജീവിക്കാനുള്ള അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹത്തിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു. മരണത്തിന്റെ നിഴലിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ ഉടലുകൾ പരസ്പരം തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ആലിംഗനത്തിൽ ഞാൻ എല്ലാം മറന്നു. സ്ഫോടനത്തിന് സെക്കൻഡുകൾ മാത്രം ബാക്കി നിൽക്കെ, ആ ചെറിയ മുറിയിൽ പ്രണയം അതിന്റെ ഏറ്റവും വന്യമായ ഭാവം പൂണ്ടു. ഓരോ സ്പർശനത്തിലും ഒരു ജന്മത്തിന്റെ മുഴുവൻ സ്നേഹവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

താഴെ നിന്ന് അലൻ ഒരു ഏണി ഉയർത്തുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ഞാൻ സമീറിനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് ജനാലയിലൂടെ താഴേക്ക് ഇറക്കാൻ സഹായിച്ചു. സമീർ സുരക്ഷിതമായി താഴെയെത്തി. ഞാൻ ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് ആ കാഴ്ച കണ്ടത്.

അച്ഛൻ വീണ്ടും വാതിൽ തുറന്നു. പക്ഷേ ഇത്തവണ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ കെട്ടിയിട്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് പിന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് അമ്മയായിരുന്നു!

"അമ്മേ?" ഞാൻ സ്തംഭിച്ചുപോയി.

അമ്മയുടെ കയ്യിൽ ബോംബിന്റെ റിമോട്ട് കൺട്രോൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. "ശരത്, വേഗം താഴേക്ക് ചാടൂ! നിന്റെ അച്ഛൻ നിന്നെ കൊല്ലാൻ കൊണ്ടുവന്ന ബോംബല്ല ഇത്. ഇത് ഇദ്ദേഹം ചെയ്ത എല്ലാ അഴിമതികളുടെയും രേഖകൾ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ലോക്കർ തകർക്കാനുള്ള പ്ലാനായിരുന്നു. പക്ഷേ ഞാൻ അത് മാറ്റി. ഇതിൽ ഉള്ളത് നിന്റെ അച്ഛന്റെ മരണവാറണ്ടാണ്."

അമ്മ അച്ഛനെ ആ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് തള്ളിയിട്ട് വാതിൽ അടച്ചു. "ചാടൂ ശരത്!" അമ്മ നിലവിളിച്ചു.

ഞാൻ താഴെ വിരിച്ച വലയിലേക്ക് എടുത്തുചാടി. തൊട്ടുപിന്നാലെ ആ മുറിയിൽ ഒരു വലിയ സ്ഫോടനം നടന്നു. ആകാശം ചുവന്നു തുടുത്തു. അച്ഛനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാപങ്ങളും ആ തീയിൽ എരിഞ്ഞുതീർന്നു.

സ്ഫോടനത്തിന് ശേഷം ഞങ്ങൾ ഒരു സുരക്ഷിത സ്ഥാനത്തെത്തി. സമീറും ഞാനും തളർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. അമ്മ അരികിൽ വന്നിരുന്നു.

"അമ്മ എന്തിനാണ് അച്ഛനെ കൊന്നത്?" ഞാൻ ചോദിച്ചു.

അമ്മ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. "അവൻ നിന്റെ അച്ഛനല്ല എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ. പക്ഷേ മറ്റൊരു സത്യം കൂടിയുണ്ട്. ശരത്... നീയും സമീറും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം നീ കരുതുന്നതിലും ആഴമുള്ളതാണ്. നീ സമീറിന്റെ അച്ഛന്റെ മകനല്ല. നീ അലന്റെ സ്വന്തം അനിയനാണ്! വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നിന്റെ അച്ഛനെ കൊന്ന് എന്നെ തടവിലാക്കിയപ്പോൾ, അലൻ നിന്നെ ഒരു അനാഥാലയത്തിലാക്കി സംരക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. നിന്നെ അവർ തിരിച്ചറിയാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് അലൻ സമീറിനെ നിന്റെ അടുത്തേക്ക് അയച്ചത്."

ഞാൻ അലനെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്രയും കാലം എന്നെ ഉപദ്രവിച്ചുവെന്ന് ഞാൻ കരുതിയ അലനാണ് എന്നെ ലോകത്തിൽ നിന്ന് മറച്ചുപിടിച്ച് സംരക്ഷിച്ചത്. സമീർ എന്നെ സ്നേഹിച്ചത് അലന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരമായിരുന്നു, പക്ഷേ ആ സ്നേഹം പിന്നീട് സത്യമായി മാറി.

വയനാട്ടിലെ ആ തോട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ സൂര്യൻ ഉദിച്ചുയർന്നു. ചാരത്തിൽ നിന്ന് പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. അലനും അമ്മയും സമീറും—എന്റെ ലോകം ഇപ്പോൾ ഇവർക്കിടയിലാണ്.

ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരനായ ശരത് ഇന്ന് തന്റെ പേരും സ്വത്വവും തിരിച്ചുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു. സമീറിന്റെ കൈകൾ എന്റെ കൈകളിൽ കോർത്തുപിടിച്ചിരുന്നു. ഇനി ഒളിക്കാനോ ഭയക്കാനോ ഒന്നുമില്ല.

"നമ്മൾ എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത്?" സമീർ ചോദിച്ചു.

"നമുക്ക് നമ്മുടെ സ്വന്തം കഥ എഴുതാൻ തുടങ്ങാം സമീർ," ഞാൻ മറുപടി നൽകി.

(അവസാനിച്ചു)

തുടക്കം മുതല്‍ വായിക്കാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക