ഏകാന്തതയുടെ കുമ്പസാരം

പുതിയ നോവല്‍ ആരംഭിക്കുന്നു...

അധ്യായം 1: നിഴലിലെ സ്പർശം

ഇടവക പള്ളിയിലെ വൈകുന്നേരത്തെ കുർബാന കഴിഞ്ഞ് സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറൻ ചക്രവാളത്തിൽ രക്തവർണ്ണമായ ചുവപ്പ് പടർത്തി മായുകയായിരുന്നു. പള്ളിമുറ്റത്തെ കൂറ്റൻ വാകമരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന മഞ്ഞവെളിച്ചം വികാരി ഭവനത്തിന്റെ വരാന്തയിൽ നീളൻ നിഴലുകൾ തീർക്കുന്നു. പഴയ മാതൃകയിലുള്ള ആ കെട്ടിടത്തിന് ഉള്ളിൽ എപ്പോഴും കുന്തിരിക്കത്തിന്റെ ഗന്ധവും ഒരുതരം തണുത്ത നിശബ്ദതയുമാണ്.

ഫാദർ സെബാസ്റ്റ്യൻ അഥവാ സെബി അച്ചൻ തന്റെ മുറിയിലെ ജനാലയ്ക്കൽ നിന്നു. അമ്പത്തഞ്ചാം വയസ്സിലും നിവർന്ന തോളുകളും പ്രസന്നമായ മുഖവുമുള്ള അദ്ദേഹം ഈ ഇടവകയിൽ എത്തിയതിനുശേഷം വിശ്വാസികളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവനായി മാറിയിരുന്നു. മുടിയിൽ നര പടർന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം മാഞ്ഞിട്ടില്ല. പക്ഷേ, ഇന്ന് ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം പരിഭ്രാന്തി നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും അല്പം മുമ്പ് കഴിഞ്ഞ കുർബാനയിലായിരുന്നു. പള്ളിക്കുള്ളിലെ ആ അന്തരീക്ഷം... ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ ചൂട്, മെഴുകുതിരികളുടെ എരിയുന്ന ഗന്ധം. വിശുദ്ധ കുർബാന നൽകുന്നതിനിടയിൽ, തിരക്കേറിയ നിരയിൽ നിന്ന് അവൻ മുന്നോട്ട് വന്നു. നിഖിൽ.

വെളുത്ത കുർത്ത ധരിച്ച അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അച്ചന്റെ കൈകളിൽ ഒരു ചെറിയ വിറയൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. അപ്പവും വീഞ്ഞും നൽകുമ്പോൾ, വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ അറിയാതെ നിഖിലിന്റെ തണുത്ത കൈകളിൽ ഒന്ന് അമർന്നു. ആ ഒരു നിമിഷം! ഒരു സെക്കൻഡിന്റെ ആയിരത്തിലൊന്ന് ഭാഗം മാത്രം നീണ്ടുനിന്ന ആ സ്പർശം. പക്ഷേ, സെബി അച്ചന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ അത് ഒരു വൈദ്യുതാഘാതം പോലെ കടന്നുപോയി. പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ മുപ്പതു വർഷത്തെ കടുപ്പമേറിയ കവചത്തിന് എവിടെയോ ഒരു വിള്ളൽ വീണതുപോലെ.

"അച്ചാ... കുടിക്കാൻ ചായ എടുക്കട്ടെ?"

പിന്നിൽ നിന്നുള്ള മേരി സിസ്റ്ററുടെ ശബ്ദം കേട്ട് അച്ചൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി. അസ്വസ്ഥത പുറത്തു കാണിക്കാതെ അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പള്ളിക്കാര്യങ്ങളിലെ കാര്യസ്ഥയായ മേരി സിസ്റ്റർക്ക് അച്ചന്റെ മുഖത്തെ മാറ്റങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാകും.

"വേണ്ട സിസ്റ്റർ, ഇപ്പോൾ വേണ്ട. എനിക്ക് അല്പം പ്രാർത്ഥിക്കാനുണ്ട്. തലവേദന പോലെയുണ്ട്," അച്ചൻ ഒഴിഞ്ഞുമാറി.

സിസ്റ്റർ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അച്ചൻ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. പള്ളിമുറ്റത്ത് അപ്പോഴും ചിലർ കൂടിനിൽക്കുന്നുണ്ട്. അക്കൂട്ടത്തിൽ നിഖിലിനെയും അവന്റെ സുഹൃത്ത് സൂസനെയും അച്ചൻ കണ്ടു. അവർ ചിരിച്ചു സംസാരിക്കുകയാണ്. നിഖിലിന്റെ വിടർന്ന ചിരിയും, അവൻ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ചലിക്കുന്ന അവന്റെ കൈകളും അച്ചന്റെ കണ്ണുകളിൽ തങ്ങിനിന്നു. പെട്ടെന്ന് നിഖിൽ തലയുയർത്തി വികാരി ഭവനത്തിലേക്ക് നോക്കി. തന്റെ വേഷവും പദവിയും മറന്ന് അച്ചൻ ജനാലയ്ക്കൽ നിന്ന് പിന്നിലേക്ക് മാറി നിന്നു.

തന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് പള്ളിയുടെ വലിയ മണിമുഴക്കം പോലെ തനിക്ക് തന്നെ കേൾക്കാമെന്ന് അച്ചന് തോന്നി. അദ്ദേഹം കട്ടിലിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നു. മുറിയിലെ ഇരുട്ടിൽ കുരിശിലെ ക്രിസ്തു രൂപം അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി പരിഹസിക്കുന്നതായി തോന്നി. "ദൈവമേ, ഇതെന്ത് പരീക്ഷണമാണ്?" അദ്ദേഹം മന്ത്രിച്ചു.

നിഖിലിനെ താൻ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം അദ്ദേഹം ഓർത്തെടുത്തു. ഒരു വർഷം മുമ്പാണ് അവൻ ഈ പള്ളിയിലെ യുവജന കൂട്ടായ്മയിൽ സജീവമാകുന്നത്. ശാന്തമായ സ്വഭാവം, സംഗീതത്തോടുള്ള താല്പര്യം, മുതിർന്നവരോടുള്ള ആദരവ്... ഇതൊക്കെയാണോ തന്നെ അവനിലേക്ക് ആകർഷിച്ചത്? അതോ, ഇത്രയും കാലം താൻ അടിച്ചമർത്തി വെച്ചിരുന്ന ഏകാന്തതയുടെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു വന്ന ഏതെങ്കിലും ഒരു വികാരമോ?

അച്ചൻ തന്റെ മേശവലിപ്പിൽ നിന്ന് പഴയൊരു ഡയറിയെടുത്തു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അദ്ദേഹം അതിൽ കുറിക്കാൻ തുടങ്ങി:

"ജൂൺ 14. ഇന്ന് ആ സ്പർശം എന്നെ തകർത്തു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഒരു വൈദികന്റെ മേലങ്കി എന്നെ പൊള്ളിക്കുന്നു. പരിശുദ്ധമായ ആ താലത്തിൽ നിന്നു നൽകിയ അപ്പത്തെക്കാൾ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത് അവന്റെ വിരലുകളെയായിരുന്നു. ഈ പാപം എന്നെ എങ്ങോട്ടാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നത്?"

പെട്ടെന്ന് പുറത്ത് ആരോ വരുന്നത് കേട്ട് അച്ചൻ ഡയറി അടച്ചു. അത് പള്ളി ട്രസ്റ്റി തോമസ് മാത്യുവായിരുന്നു. കണിശക്കാരനായ, എല്ലാവരെയും സംശയത്തോടെ നോക്കുന്ന തോമസ്.

"അച്ചാ, പുതിയ മിക്സിംഗ് സെറ്റിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ വന്നതാണ്. ഗായകസംഘത്തിലെ നിഖിൽ പറഞ്ഞിരുന്നു പഴയത് മോശമാണെന്ന്."

നിഖിലിന്റെ പേര് കേട്ടപ്പോൾ അച്ചന്റെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞു. തന്റെ മുഖത്തെ പരിഭ്രമം തോമസ് കാണുമോ എന്ന് അദ്ദേഹം ഭയപ്പെട്ടു. "ആകട്ടെ തോമസ്, നമുക്ക് നാളെ സംസാരിക്കാം. എനിക്കിന്ന് ഒരല്പം സുഖമില്ല," അച്ചൻ പറഞ്ഞു.

തോമസ് മാത്യു അച്ചനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ എവിടെയോ ഒരു നിഗൂഢതയുണ്ടായിരുന്നു. "ശരി അച്ചാ, വിശ്രമിച്ചോളൂ. പക്ഷേ നിഖിലിന് വലിയ ഉത്സാഹമാണ് കാര്യങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കാൻ. കൊള്ളാം, നല്ല പയ്യൻ," തോമസ് പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

മുറിക്കുള്ളിൽ വീണ്ടും നിശബ്ദത പടർന്നു. സെബി അച്ചൻ തന്റെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ഇരുട്ടിൽ നിഖിലിന്റെ മുഖം വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു വന്നു. അവനെ തൊടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന കൈകൾ അദ്ദേഹം കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു. പള്ളിയിലെ മണി പതുക്കെ മുഴങ്ങി. അത് രാത്രിയുടെ തുടക്കമായിരുന്നു, അതേ സമയം ഫാദർ സെബാസ്റ്റ്യന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പോരാട്ടത്തിന്റെയും തുടക്കമായിരുന്നു.

ഈ ഏകാന്തതയുടെ കുമ്പസാരത്തിന് ദൈവം മാപ്പ് നൽകുമോ? അതോ ലോകം വിധിക്കുമോ? അച്ചൻ പ്രാർത്ഥനയ്ക്കായി മുട്ടുകുത്തി, പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ പ്രാർത്ഥനയല്ല, നിഖിലിന്റെ ഗന്ധമായിരുന്നു.

(തുടരും)