മായക്കാഴ്ചകൾക്കും യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ

അധ്യായം 9

കൊച്ചിയിലെ മഴയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഗന്ധമുണ്ട്. അത് നഗരത്തിലെ അഴുക്കിനെയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യരുടെ ഉള്ളിലെ അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ട വികാരങ്ങളെയാണ് കഴുകി പുറത്തെടുക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അലനുമായുള്ള ആത്മബന്ധവും രാഹുലുമായുള്ള ശാരീരികമായ പരീക്ഷണങ്ങളും കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നത് കൊച്ചിയിലെ ഒരു ഐടി കമ്പനിയിലായിരുന്നു. പുതിയ നഗരം, പുതിയ ആളുകള്‍, ആര്‍ക്കും എന്നെ അറിയില്ല എന്നതിന്റെ പൂര്‍ണ്ണമായ സ്വാതന്ത്ര്യം. 

ഇരുപത്തിരണ്ടാം വയസ്സില്‍ ഞാന്‍ നേടിയെടുത്ത ആത്മവിശ്വാസം എന്നെ ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. പകല്‍ സമയങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ ഓഫീസിലെ ഗൗരവക്കാരനായ പ്രോഗ്രാമറായിരുന്നു. എന്നാല്‍ രാത്രികളില്‍, നഗരത്തിലെ മഞ്ഞവെളിച്ചം തെളിയുമ്പോള്‍, ഞാന്‍ എന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ സ്വത്വത്തിലേക്ക് പടര്‍ന്നുകയറി.

അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് ഒരു മഴയുള്ള രാത്രിയില്‍ ഞാന്‍ അവനെ പരിചയപ്പെടുന്നത്. ഡേറ്റിംഗ് ആപ്പിലെ ആ പ്രൊഫൈലില്‍ ഫോട്ടോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. 'വിക്രം' എന്ന പേര് മാത്രം. അവന്റെ സംസാരത്തില്‍ ഒരുതരം വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ചും സംഗീതത്തെക്കുറിച്ചും അവനുള്ള അറിവ് എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ഞങ്ങള്‍ ദിവസങ്ങളോളം സംസാരിച്ചു. ഒടുവില്‍ ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച രാത്രി, മഴ തോരാതെ പെയ്യുന്ന നേരം, അവന്‍ എന്നെ അവന്റെ ഫ്‌ലാറ്റിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു.

മറൈന്‍ ഡ്രൈവിലെ ആഡംബര ഫ്‌ലാറ്റിന്റെ പതിനഞ്ചാം നിലയിലായിരുന്നു അവന്റെ താമസം. ഡോര്‍ബെല്‍ അമര്‍ത്തുമ്പോള്‍ എന്റെ ഉള്ളില്‍ നേരിയൊരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. വാതില്‍ തുറന്നത് വിക്രം ആയിരുന്നു. ഏകദേശം മുപ്പതുകളിലായിരിക്കും പ്രായം. മുടിയില്‍ നരയുടെ ചെറിയ പാടുകള്‍. അവന്റെ കണ്ണുകള്‍ക്ക് ആഴമേറിയ കാന്തികതയുണ്ടായിരുന്നു. 

'വരൂ ശരത്, നിന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു,' അവന്റെ ഘനഗംഭീരമായ ശബ്ദം എന്റെ ചെവിയില്‍ പ്രതിധ്വനിച്ചു.

ആ മുറിയില്‍ ഇളം നീല വെളിച്ചം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. പശ്ചാത്തലത്തില്‍ വളരെ നേര്‍ത്ത ശബ്ദത്തില്‍ ഒരു പാശ്ചാത്യ സംഗീതം ഒഴുകി നടന്നു. വിക്രം എനിക്ക് വേണ്ടി റെഡ് വൈന്‍ പകര്‍ന്നു. വൈന്‍ ഗ്ലാസുമായി ഞങ്ങള്‍ വിന്‍ഡോയ്ക്ക് അരികില്‍ നിന്നു. താഴെ കൊച്ചി നഗരം മഴയില്‍ നനഞ്ഞ് തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സംസാരം പതിയെ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതങ്ങളിലേക്ക് പടര്‍ന്നു. വിക്രം വിവാഹിതനായിരുന്നു, പക്ഷേ ആ ബന്ധം ഒരു കടലാസ്സില്‍ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിന്ന ഒന്നായിരുന്നു. തന്റെ സ്വത്വം മറച്ചുവെച്ച് ജീവിക്കുന്നതിന്റെ വേദന അവന്‍ എന്നോട് തുറന്നുപറഞ്ഞു. അവന്റെ വാക്കുകളില്‍ നിസ്സഹായതയും അതേസമയം എന്നോടുള്ള അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹവും മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

വൈനിന്റെ ലഹരിയും ആ അന്തരീക്ഷവും ഞങ്ങളെ കൂടുതല്‍ അടുപ്പിച്ചു. വിക്രം എന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. അവന്റെ കൈകള്‍ എന്റെ തോളുകളില്‍ അമര്‍ന്നു. ആ സ്പര്‍ശനത്തില്‍ ഒരുപാട് കാലത്തെ കാത്തിരിപ്പിന്റെ ചൂടുണ്ടായിരുന്നു. അവന്‍ എന്റെ കഴുത്തില്‍ ചുംബിച്ചു. അവന്റെ ശ്വാസം എന്റെ കാതുകളില്‍ തട്ടിയപ്പോള്‍ എന്റെ ശരീരം ഒന്നാകെ വിറച്ചു.

ഞങ്ങള്‍ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് നീങ്ങി. അവിടെ ഇരുട്ടിന് കൂടുതല്‍ സൗന്ദര്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ ഉടുപ്പും അഴിഞ്ഞുവീഴുമ്പോള്‍, ഞങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ ദൂരം കുറഞ്ഞുവന്നു. വിക്രമിന്റെ കരുത്തുറ്റ ശരീരം എന്റെ ശരീരത്തോട് ചേര്‍ന്നുനിന്നു. അവന്റെ ഓരോ സ്പര്‍ശനവും തീക്ഷ്ണമായിരുന്നു. ചുംബനങ്ങള്‍ കേവലം അധരങ്ങളില്‍ ഒതുങ്ങിയില്ല, അത് ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ അണുവിലേക്കും പടര്‍ന്നു.

രാഹുലുമായുണ്ടായിരുന്ന ബന്ധം ഒരു ആവേശം മാത്രമായിരുന്നുവെങ്കില്‍, വിക്രമുമായുള്ള ഈ രാത്രി ഒരു സമര്‍പ്പണമായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ പ്രണയവും കാമവും ഒരുമിച്ച് എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി. ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം അലിഞ്ഞുചേര്‍ന്നു. ആ മഴക്കാല രാത്രിയില്‍, പുറത്തെ ഇടിമുഴക്കത്തെക്കാള്‍ വലിയൊരു വിസ്‌ഫോടനം ഞങ്ങളുടെ ഉള്ളില്‍ നടക്കുകയായിരുന്നു. വിയര്‍പ്പും ലഹരിയും സ്‌നേഹവും കലര്‍ന്ന ആ നിമിഷങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ എന്നെത്തന്നെ പൂര്‍ണ്ണമായി വിട്ടുകൊടുത്തു. 

ഓരോ തവണയും അവന്‍ എന്നെ പുണരുമ്പോള്‍, എന്റെ ഭൂതകാലത്തിലെ എല്ലാ വേദനകളും ഒഴിഞ്ഞുപോവുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. രാത്രിയുടെ അന്ത്യയാമങ്ങളില്‍ ഞങ്ങള്‍ കിതച്ചുകൊണ്ട് പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു. ആ മുറിയിലെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് അപ്പോള്‍ വലിയൊരു അര്‍ത്ഥമുണ്ടായിരുന്നു.

പുലര്‍ച്ചെ ഞാന്‍ മുറിയില്‍ നിന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍ വിക്രം പറഞ്ഞു, 'ശരത്, നീയൊരു മായക്കാഴ്ചയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു.'

ഞാന്‍ പുഞ്ചിരിച്ചു. 'അല്ല വിക്രം, ഇതാണ് എന്റെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം.'

ഫ്‌ലാറ്റില്‍ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോള്‍ മഴ നിലച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ നഗരം ഇപ്പോഴും നനഞ്ഞുതന്നെയായിരുന്നു. എന്റെയുള്ളില്‍ ഒരു പുതിയ ബോധം ഉണര്‍ന്നു. ഓരോ മനുഷ്യനും ഓരോ രഹസ്യങ്ങളാണ്. ചിലര്‍ അത് വെളിച്ചത്ത് കൊണ്ടുവരുന്നു, ചിലര്‍ അത് ഇരുട്ടില്‍ തന്നെ സൂക്ഷിക്കുന്നു. വിക്രം ആ ഇരുട്ടിനെ സ്‌നേഹിക്കുന്നവനാണ്. ഞാനോ? ഞാന്‍ വെളിച്ചത്തെ തേടുന്നവനും.

ഈ രാത്രി എനിക്ക് നല്‍കിയത് വെറുമൊരു ശാരീരിക സുഖമായിരുന്നില്ല. എത്രയൊക്കെ ബന്ധങ്ങള്‍ കടന്നുപോയാലും, ഓരോ വ്യക്തിയും അവനവന്റെ ഉള്ളിലെ സത്യത്തെ തേടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നു. എന്റെ ആത്മകഥയിലെ ഈ അധ്യായം ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല. ഇത് എന്റെ വളര്‍ച്ചയുടെ, എന്റെ സ്വത്വബോധത്തിന്റെ പുതിയൊരു തുടക്കം മാത്രമാണ്.

രാവിലെ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ കണ്ണാടിയില്‍ എന്റെ മുഖം നോക്കി. ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരനായ ശരത്. ഇനി ആരെയും ഭയപ്പെടാനില്ലാത്ത, സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങളെ നെഞ്ചോടു ചേര്‍ക്കുന്ന ശരത്. എന്റെ യാത്ര തുടരുകയാണ്...

ആദ്യഭാഗം മുതല്‍ വായിച്ചു തുടങ്ങാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക