ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിലെ നിഴലുകൾ

അധ്യായം 18

നഗരത്തിന്റെ ഉയരങ്ങളിൽ നിന്ന് താഴെ വീഴാതെ ഞങ്ങളെ താങ്ങിനിർത്തിയത് പ്രണയമായിരുന്നു. എന്നാൽ പതിനെട്ടാം അധ്യായം എന്നെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് ആകാശത്തേക്കല്ല, മറിച്ച് ഇരുട്ടിന്റെ നിഗൂഢമായ ആഴങ്ങളിലേക്കാണ്. സമീറിന്റെ പഴയ തറവാട് വീടിനോട് ചേർന്നുള്ള ഒരു ചെറിയ മുറി—അവനത് തന്റെ ഫോട്ടോഗ്രാഫി ലബോറട്ടറിയാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. അവിടെ ഒരു 'ഡാർക്ക് റൂം' (Dark Room) ഉണ്ടായിരുന്നു. ലോകം മുഴുവൻ വെളിച്ചത്തിൽ കുളിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ, ഞങ്ങൾ ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിന്റെ നിഗൂഢതയിലേക്ക് മറഞ്ഞു.

മുറിക്കുള്ളിൽ ഒരേയൊരു ചുവന്ന ബൾബ് മാത്രം കത്തുന്നു. ഫിലിമുകൾ കഴുകുന്ന കെമിക്കലുകളുടെ രൂക്ഷഗന്ധം അവിടെ നിറഞ്ഞുനിന്നു. ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ സമീറിന്റെ മുഖം ഒരു യവന ശില്പം പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. പുറംലോകത്തെ എല്ലാ ശബ്ദങ്ങളും ആ കനത്ത ചുവരുകൾക്ക് പുറത്ത് നിലച്ചുപോയിരുന്നു.

"ശരത്, ഫോട്ടോകൾ തെളിഞ്ഞു വരുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? ശൂന്യതയിൽ നിന്ന് രൂപങ്ങൾ ജനിക്കുന്ന ആ നിമിഷം... അത് നമ്മുടെ പ്രണയം പോലെയാണ്," സമീർ എന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു. അവന്റെ കൈകൾ എന്റെ അരക്കെട്ടിലൂടെ പടർന്നു. ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ അവന്റെ വിരലുകൾക്ക് കനലിന്റെ നിറമായിരുന്നു.

അവൻ എന്നെ ആ കെമിക്കൽ ട്രേകൾക്ക് അരികിലുള്ള മേശയിലേക്ക് ചേർത്തു നിർത്തി. അവന്റെ ഓരോ ചലനത്തിലും ഒരുതരം ശാസ്ത്രീയമായ കൃത്യതയും അതേസമയം വന്യമായ ആവേശവുമുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ അവൻ ഓരോന്നായി അഴിച്ചു മാറ്റുമ്പോൾ, ആ മുറിയിലെ തണുത്ത വായു എന്റെ നഗ്നമായ ചർമ്മത്തിൽ തട്ടി. പക്ഷേ, സമീറിന്റെ സ്പർശനത്തിന് പൊള്ളുന്ന ചൂടായിരുന്നു.

അവൻ തന്റെ വിരലുകൾ കെമിക്കൽ ലായനിയിൽ മുക്കി എന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ പടർത്തി. തണുപ്പും ചൂടും ഒരേസമയം എന്റെ ഞരമ്പുകളിൽ പടർന്നു കയറി. ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ നിഴലുകൾ ചുവരുകളിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ എന്റെ അധരങ്ങളിൽ ആഞ്ഞാഞ്ഞു ചുംബിച്ചു. ആ ചുംബനത്തിന് ആസിഡിന്റെ തീക്ഷ്ണതയും തേനിന്റെ മധുരവുമുണ്ടായിരുന്നു.

ഞങ്ങൾ ആ ഇടുങ്ങിയ മുറിയിലെ പരിമിതികളെ മറന്നു. അവിടെ കിടക്കകളില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ ഉടലുകൾ പരസ്പരം താങ്ങായി. സമീറിന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ എന്റെ ഇടുപ്പിൽ മുറുകിയപ്പോൾ, വേദനയും സുഖവും ഒരു രാസപ്രവർത്തനം പോലെ എന്റെ ഉള്ളിൽ കലർന്നു. വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന ഉടലുകൾ ആ ചുവന്ന പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങി. ഓരോ ഞരക്കവും ആ ചെറിയ മുറിയിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. കാമത്തിന്റെ പാരമ്യത്തിൽ, ഞങ്ങൾ വെറുമൊരു ഫിലിമിലെ രൂപങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ശ്വസിക്കുന്ന, തുടിക്കുന്ന രണ്ട് അഗ്നിപർവ്വതങ്ങളായി മാറി.

എല്ലാം ശാന്തമായപ്പോൾ, സമീർ ഒരു നെഗറ്റീവ് ഫിലിം എടുത്ത് ലായനിയിൽ മുക്കി. പതിയെ അതിൽ ഒരു രൂപം തെളിഞ്ഞു വന്നു—അത് ഞങ്ങളുടെ ഒന്നിച്ചുള്ള ഒരു ചിത്രമായിരുന്നു. ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ ആ ചിത്രം നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ ഒരു കാര്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രണയം എന്നത് വെളിച്ചത്തിൽ മാത്രം ആഘോഷിക്കേണ്ട ഒന്നല്ല; ഇരുട്ടിൽ, ഏറ്റവും രഹസ്യമായ കോണുകളിൽ, ഇത്രമേൽ തീക്ഷ്ണമായി അത് ജ്വലിക്കും.

"ഇനി ഈ ചിത്രം ഒരിക്കലും മായുകയില്ല ശരത്. ഇത് നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ പതിഞ്ഞതാണ്," സമീർ എന്നെ പുറകിലൂടെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു പറഞ്ഞു.

എന്റെ ആത്മകഥയിലെ ഈ അധ്യായം അവസാനിക്കുന്നത് ഒരു പുതിയ തിരിച്ചറിവോടെയാണ്. ചില സത്യങ്ങൾ തെളിയണമെങ്കിൽ ഇരുട്ട് ആവശ്യമാണ്. ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിന്റെ ആ രാത്രിയിൽ ഞാൻ എന്റെ പുരുഷത്വത്തെയും എന്റെ പ്രണയത്തെയും ഏറ്റവും സത്യസന്ധമായി കണ്ടു. ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരനായ ശരത് ഇനി വെളിച്ചത്തെ ഭയപ്പെടുന്നില്ല, കാരണം അവൻ ഇരുട്ടിന്റെ സൗന്ദര്യം അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.