നിഴലുകൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ

അധ്യായം 22

വയനാട്ടിലെ ആ തേയിലത്തോട്ടങ്ങൾക്കിടയിലെ ചെറിയ കാവൽപ്പുരയിൽ രക്തത്തിന്റെ ഗന്ധം പടർന്നു. സമീർ തറയിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ എന്നെത്തന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിൽ ഭയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു വലിയ ഭാരം ഇറക്കിവെച്ച ആശ്വാസമായിരുന്നു. ബോഡിഗാർഡ് തന്റെ തോക്ക് രണ്ടാമതും ഉയർത്തി. ഇത്തവണ ലക്ഷ്യം ഞാനായിരുന്നു.

മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ട നിമിഷം. പക്ഷേ, കാഞ്ചി വലിക്കുന്നതിന് മുൻപ്, കാവൽപ്പുരയുടെ തകർന്ന വാതിലിലൂടെ മറ്റൊരു വെടിയുണ്ട ചീറിപ്പാഞ്ഞു വന്നു. ബോഡിഗാർഡിന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് തോക്ക് തെറിച്ചുപോയി. നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പുറത്തേക്ക് ഓടി.

ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു രൂപം സാവധാനം വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. കയ്യിൽ പുകയുന്ന പിസ്റ്റളുമായി നിൽക്കുന്നത് അലനായിരുന്നില്ല. അത് ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു. നരച്ച മുടിയും കടുപ്പമേറിയ കണ്ണുകളുമുള്ള, പ്രായം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ. അവരെ കണ്ടതും എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് വിറച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട അതേ മുഖം—എന്റെ അമ്മ.

"അമ്മേ..." എന്റെ ശബ്ദം ഒരു നേർത്ത തേങ്ങലായി പുറത്തുവന്നു.

അമ്മ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നില്ല. പകരം സമീറിന്റെ മുറിവിലേക്ക് നോക്കി. "അവനെ വേഗം ആശുപത്രിയിൽ എത്തിക്കണം. സമയം കുറവാണ്," അമ്മയുടെ ശബ്ദം ഒരു കല്ലുപോലെ കടുപ്പമേറിയതായിരുന്നു. ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ച ആ വികാരാധീനമായ പുനസ്സമാഗമം അവിടെ ഉണ്ടായില്ല.

സമീറിനെ താങ്ങിപ്പിടിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ശരീരം തണുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു. മഴയത്ത് ഞങ്ങൾ അവനെ പുറത്തെത്തിച്ചു. അവിടെ അലൻ തന്റെ കാറുമായി കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സമീറിനെ പിൻസീറ്റിൽ കിടത്തി ഞങ്ങൾ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പാഞ്ഞു. വണ്ടിയിൽ വെച്ച് സമീർ എന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

"ശരത്... എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം," അവൻ കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "നിന്റെ അമ്മ... അമ്മയാണ് എന്നെ ഇവിടേക്ക് അയച്ചത്. നിന്റെ അച്ഛന്റെ ക്രൂരതകളിൽ നിന്ന് നിന്നെ രക്ഷിക്കാൻ അമ്മയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല, അതുകൊണ്ട് എന്നെ ഒരു ചാരനായി അയച്ചതാണ്."

എന്റെ തല കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. അമ്മയും സമീറും തമ്മിൽ നേരത്തെ ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു? അപ്പോൾ ആ ഡയറിയും അലന്റെ ഭീഷണിയുമെല്ലാം ഒരു വലിയ പ്ലാനിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നോ?

ആശുപത്രിയിലെ ഓപ്പറേഷൻ തിയേറ്ററിന് പുറത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ സമയം നിശ്ചലമായി. അമ്മ ഒരു മൂലയിൽ തനിച്ചിരുന്നു. അലൻ എന്റെ അരികിൽ വന്നു.

"ശരത്, നിനക്ക് എന്നെ വെറുക്കാം. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കുക, സമീർ നിന്നെ പ്രണയിച്ചത് സത്യമാണ്. നിന്നെ സംരക്ഷിക്കാൻ അവൻ സ്വന്തം ജീവൻ പോലും പണയം വെച്ചു," അലൻ പറഞ്ഞു.

മണിക്കൂറുകൾക്ക് ശേഷം ഡോക്ടർ പുറത്തു വന്നു. സമീർ അപകടനില തരണം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അവനെ കാണാൻ എനിക്ക് അനുവാദം ലഭിച്ചു. തീവ്രപരിചരണ വിഭാഗത്തിലെ ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, മരുന്നുകളുടെ ഗന്ധത്തിനിടയിൽ ഞാൻ അവന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു. അവന്റെ ശരീരം വെളുത്ത ബാൻഡേജുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു.

ഞാൻ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. ആ നിമിഷം, മരണത്തിന്റെ നിഴലിൽ നിന്ന് അവൻ തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ, ഞങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിന് ഒരു പുതിയ അർത്ഥം ലഭിച്ചു. വസ്ത്രങ്ങൾക്കും ഉടലുകൾക്കും അപ്പുറം, ആത്മാക്കൾ തമ്മിലുള്ള ഒരു ഉടമ്പടിയായി അത് മാറി. അവൻ കണ്ണ് തുറന്ന് എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ ആയിരം കഥകളുണ്ടായിരുന്നു.

സമീർ സുഖം പ്രാപിച്ചു വരുമ്പോൾ, അമ്മ എന്നെ കാണാൻ വന്നു. അമ്മയുടെ കയ്യിൽ ഒരു പഴയ ഫയൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

"ശരത്, നിന്റെ അച്ഛൻ നിന്നെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?" അമ്മ ചോദിച്ചു.

"എന്റെ സ്വത്തിന് വേണ്ടിയല്ലേ?" ഞാൻ പറഞ്ഞു.

അമ്മ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ഗൂഢതയുണ്ടായിരുന്നു. "നിനക്ക് ഒരു സ്വത്തുമില്ല ശരത്. നീ ഈ കുടുംബത്തിലെ അംഗമേയല്ല. ഇരുപത്തിരണ്ട് വർഷം മുൻപ്, നിന്റെ അച്ഛൻ കൊന്നുകളഞ്ഞ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബിസിനസ്സ് പാർട്ണറുടെ മകനാണ് നീ. നിന്റെ അച്ഛൻ നിന്നെ വളർത്തിയത് ഒരുനാൾ നിന്റെ പേരിൽ കിടക്കുന്ന ഭൂമി തട്ടിയെടുക്കാനാണ്. പക്ഷേ സമീർ അത് കണ്ടെത്തി. സമീർ യഥാർത്ഥത്തിൽ നിന്റെ അച്ഛന്റെ മകനാണ്!"

എന്റെ ലോകം വീണ്ടും തകർന്നു. സമീർ എന്റെ അച്ഛന്റെ മകനാണ്? അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ... സഹോദരങ്ങളാണോ?

"അല്ല," അമ്മ തുടർന്നു. "സമീർ നിന്റെ അച്ഛന്റെ ആദ്യ വിവാഹത്തിലെ മകനാണ്. നിങ്ങൾക്ക് രക്തബന്ധമില്ല. പക്ഷേ, അവൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചത് നിന്റെ ഭൂതകാലം അറിഞ്ഞുകൊണ്ടാണ്."

ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരനായ ശരത് ഇന്ന് ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനാണ്. തന്റെ അച്ഛൻ ശത്രുവാണെന്നും, കാമുകൻ ശത്രുവിന്റെ മകനാണെന്നും, താൻ സ്നേഹിച്ച അമ്മ ഒരു വലിയ രഹസ്യത്തിന്റെ സൂക്ഷിപ്പുകാരിയാണെന്നും അവൻ തിരിച്ചറിയുന്നു.

സമീർ വാർഡിലേക്ക് മാറിയ അന്ന് രാത്രി, ഞങ്ങൾ തനിച്ചായിരുന്നു. "നമുക്ക് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോകാം ശരത്," അവൻ എന്റെ കൈ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു. "ഈ രഹസ്യങ്ങൾക്കും പകയ്ക്കും അപ്പുറം ഒരു ലോകമുണ്ടാകും."

ഞാൻ അവനെ പുണർന്നു. പക്ഷേ, ജനാലയ്ക്കൽ ഒരു നിഴൽ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. അത് എന്റെ അച്ഛനായിരുന്നു! കയ്യിൽ ഒരു കറുത്ത ബാഗുമായി അദ്ദേഹം മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നു.

"കളി അവസാനിച്ചു ശരത്," അച്ഛൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "ഇത് നിന്റെ അവസാനത്തെ രാത്രിയാണ്."

അച്ഛൻ ബാഗ് തുറന്നു. പക്ഷേ അതിൽ തോക്കായിരുന്നില്ല. അത് നിറയെ സ്ഫോടകവസ്തുക്കളായിരുന്നു! ആ ആശുപത്രി മുഴുവൻ തകർക്കാൻ തക്ക ശക്തിയുള്ള ബോംബ്!

(തുടരും)