മുറിവേറ്റവരുടെ സംഗീതം

അധ്യായം 20

അലൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ ഹാളിലെ വായുവിൽ അവന്റെ സാന്നിധ്യം അവശേഷിച്ചിരുന്നു. സമീർ തറയിലിരുന്ന് തല കൈകളിൽ അമർത്തി വിങ്ങുകയായിരുന്നു. ഞാൻ ഒരു ശില പോലെ വാതിലിനരികെ നിന്നു. എന്റെ ഉള്ളിൽ അമർഷവും സങ്കടവും ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പോലെ തിളച്ചുമറിഞ്ഞു.

"നീ എന്നെ തൊട്ട ഓരോ നിമിഷവും അഭിനയമായിരുന്നോ സമീർ?" എന്റെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "നിന്റെ ഓരോ ചുംബനവും അലനു വേണ്ടിയുള്ള പ്രതികാരമായിരുന്നോ?"

സമീർ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു വന്ന് എന്റെ കാല്ക്കൽ വീണു. "അല്ല ശരത്... സത്യമല്ല അത്! ആദ്യം ഞാൻ വന്നത് അവനു വേണ്ടിയാണ്. നിന്നെ പ്രണയിച്ച്, നിന്റെ വിശ്വാസം നേടി, നിന്നെ നടുക്കടലിൽ ഉപേക്ഷിക്കാനാണ് അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ, നിന്നെ അറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോൾ... നിന്റെ നിഷ്കളങ്കത കണ്ടപ്പോൾ... ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ മറന്നുപോയി."

ഞാൻ അവനെ തള്ളിമാറ്റി കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് ഓടി. വാതിൽ വലിച്ചടച്ച് ഞാൻ കട്ടിലിലേക്ക് വീണു. മനസ്സ് ശൂന്യമായിരുന്നു. പുറത്ത് സമീർ വാതിലിൽ മുട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. നേരം പുലരാൻ ഇനി മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം. പെട്ടെന്ന്, എന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു മെസ്സേജ് വന്നു. അലനായിരുന്നു അത്.

ഒരു ഫോട്ടോ! പത്തു വർഷം മുൻപുള്ള ഒരു ചിത്രം. അതിൽ അലനും സമീറും പിന്നെ... എന്റെ അച്ഛനും! അവർ ഒരുമിച്ച് ഒരു ബിസിനസ്സ് പാർട്ടിയിൽ നിൽക്കുന്നു. താഴെ അലൻ എഴുതിയിരിക്കുന്നു: "ശരത്, നിന്റെ അച്ഛൻ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തോട് ചെയ്തതിന് പകരമാണ് ഇത്. സമീർ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നത് അവന് നിന്റെ സ്വത്തിനോടുള്ള അത്യാഗ്രഹം കൊണ്ടാണ്."

എന്റെ തല കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഇതൊരു പ്രണയകഥയല്ല, ഇതൊരു വലിയ ചതിയുടെ വലയാണ്.

പെട്ടെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു. സമീർ അകത്തേക്ക് വന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭ്രാന്തമായ ഒരു തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. "ശരത്, നീ ആ മെസ്സേജ് കണ്ടു അല്ലേ? അലൻ നിന്നെ വീണ്ടും തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുകയാണ്."

"എനിക്ക് നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും വിശ്വസിക്കാനാവില്ല!" ഞാൻ അലറി.

സമീർ എന്നെ കടന്നുപിടിച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ പഴയ ആർദ്രതയുണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം ഒരുതരം അധികാരമായിരുന്നു. അവൻ എന്നെ കട്ടിലിലേക്ക് അമർത്തി. "നിനക്ക് എന്നെ വെറുക്കാം ശരത്, പക്ഷേ നിനക്ക് എന്നെ നിഷേധിക്കാനാവില്ല."

അന്ന് രാത്രി, വേദനയും വെറുപ്പും പ്രണയവും ഒന്നായി ലയിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ ഉടലുകൾ തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം മുൻപത്തെക്കാളും തീക്ഷ്ണമായിരുന്നു. ആ സ്പർശനങ്ങൾ ഓരോന്നും ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായിരുന്നു. അവനെ വിശ്വസിക്കണോ അതോ വെറുക്കണോ എന്നറിയാതെ ഞാൻ അവന്റെ കൈകളിൽ ഉരുകിത്തീർന്നു. ആലിംഗനത്തിന്റെ ഓരോ മുറുക്കത്തിലും, ചുംബനത്തിന്റെ ഓരോ ആഴത്തിലും ഞങ്ങൾ പരസ്പരം തകർക്കുകയായിരുന്നു. വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന ആ രാത്രിയിൽ, കാമം ഒരു ആയുധമായി മാറി.

പുലർച്ചെ, സമീർ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അവന്റെ ബാഗ് പരിശോധിച്ചു. അലൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാണോ എന്ന് എനിക്കറിയണമായിരുന്നു. ബാഗിന്റെ രഹസ്യ അറയിൽ നിന്ന് എനിക്ക് ഒരു ഡയറി ലഭിച്ചു. അത് സമീറിന്റേതായിരുന്നില്ല... അത് അലന്റേതായിരുന്നു!

അതിൽ എഴുതിയിരുന്ന വരികൾ വായിച്ചപ്പോൾ എന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. അലൻ സമീറിനെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു! സമീറിന്റെ യഥാർത്ഥ കാമുകൻ—ഒരു വിദേശി—അലന്റെ കസ്റ്റഡിയിലാണെന്നും, ശരത്തിനെ ചതിച്ചില്ലെങ്കിൽ അവനെ കൊല്ലുമെന്നും അലൻ എഴുതിയിരിക്കുന്നു.

അതായത്, സമീർ എന്നെ ചതിക്കുകയല്ലായിരുന്നു... അവൻ എന്നെയും തന്റെ കാമുകനെയും രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു! അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞ പ്രണയം സത്യമായിരുന്നു, പക്ഷേ അവൻ അലന്റെ ചങ്ങലയിലായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് സമീർ ഉണർന്നു. എന്റെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന ഡയറി കണ്ട് അവന്റെ മുഖം വിളറി. "ശരത്... നീ അത് വായിച്ചോ?"

അപ്പോഴാണ് താഴെ വീണ്ടും കാർ വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. ഇത്തവണ അലൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ലായിരുന്നു. പോലീസുകാരുടെ സൈറൺ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"സമീർ, നീ ചെയ്തത് വലിയ തെറ്റായിപ്പോയി," താഴെ നിന്ന് അലന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. "ശരത്തിനെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി എന്ന പരാതിയിൽ നീ ഇപ്പോൾ അറസ്റ്റിലാകും."

സമീർ എന്നെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വലിയൊരു നിസ്സഹായതയുണ്ടായിരുന്നു. "ശരത്, അവർ വരുന്നത് എന്നെ കൊണ്ടുപോകാനല്ല... നിന്നെ ഇല്ലാതാക്കാനാണ്. ഓടിക്കോ!"

വാതിൽ തകർത്ത് പോലീസുകാർ അകത്തേക്ക് കയറി. പക്ഷേ, അവർ തോക്ക് ചൂണ്ടിയത് സമീറിന് നേരെയല്ല, എനിക്ക് നേരെയായിരുന്നു!

(തുടരും)