ഏകാന്തതയുടെ കുമ്പസാരം (15)

അദ്ധ്യായം 15: പലായനത്തിന്റെ രാത്രി

പള്ളിയുടെ വരാന്തയിൽ ഡി.എൻ.എ റിപ്പോർട്ട് കത്തിയമരുമ്പോൾ ഉണ്ടായ ആ നേർത്ത വെളിച്ചത്തിൽ നിഖിലിന്റെ മുഖം വിളറി വെളുത്തിരുന്നു. താൻ ഇതുവരെ പ്രണയിച്ചത് സ്വന്തം പിതാവിനെയായിരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. ഓരോ സ്പർശവും, ഓരോ ചുംബനവും ഇപ്പോൾ അവന്റെ ഓർമ്മകളിൽ തീക്കനലുകളായി മാറി.

"നിഖിൽ... നിൽക്കാൻ സമയമില്ല. വിശ്വനാഥൻ ഉണരുന്നതിന് മുമ്പ് നമുക്ക് ഇവിടുന്ന് മാറണം!" സൂസൻ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു വലിച്ചു.

അവർ പള്ളിമുറ്റത്തെ ഇരുട്ടിലൂടെ വേഗത്തിൽ നടന്നു. ഗേറ്റിന് പുറത്ത് മഴ നനഞ്ഞു കിടക്കുന്ന റോഡിൽ വിജനതയായിരുന്നു. ദൂരെ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെ ലൈറ്റുകൾ മങ്ങി കാണാം. റീത്ത എബ്രഹാം തന്റെ കാറിനുള്ളിലിരുന്ന് അവരെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു അവരുടെ അരികിലെത്തിച്ചു.

"കയറൂ!" റീത്തയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു കല്പനയുണ്ടായിരുന്നു.

മറ്റൊരു വഴിയുമില്ലാതെ നിഖിലും സൂസനും പിൻസീറ്റിലേക്ക് കയറി. റീത്ത കാർ വേഗത്തിൽ എടുത്തു. നഗരത്തിന്റെ അതിർത്തികൾ കടന്ന് കാർ മലയോര പാതയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

"അഡ്വക്കേറ്റ്... നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് ഞങ്ങളെ സഹായിക്കുന്നത്?" നിഖിൽ കിതപ്പോടെ ചോദിച്ചു.

റീത്ത കണ്ണാടിയിലൂടെ നിഖിലിനെ നോക്കി. "സഹായമല്ല നിഖിൽ, ഇതൊരു കരാറാണ്. സെബാസ്റ്റ്യൻ അച്ചൻ സഭയുടെ പല കള്ളപ്പണ ഇടപാടുകളുടെയും രേഖകൾ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. ആ താക്കോൽ കൊണ്ട് നീ തുറന്ന അറയിൽ ആ രേഖകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ?"

നിഖിൽ ഞെട്ടിപ്പോയി. "ഇല്ല... അവിടെ ആ ഡി.എൻ.എ റിപ്പോർട്ടും കത്തും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ."

റീത്തയുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യം പടർന്നു. അവൾ കാർ പെട്ടെന്ന് ബ്രേക്ക് ഇട്ടു നിർത്തി. ഒരു കൊക്കയുടെ അരികിലായിരുന്നു ആ കാർ നിന്നത്.

"അപ്പോൾ അച്ചൻ എന്നെയും വഞ്ചിച്ചു!" അവൾ സ്റ്റിയറിംഗിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു. "ആ രേഖകൾ ഇല്ലാതെ നിങ്ങളെ ഞാൻ എന്തിനാണ് സംരക്ഷിക്കുന്നത്? തോമസ് മാത്യുവിനെ കൊന്നത് നിന്റെ ആളാണെന്ന് വിശ്വനാഥൻ തെളിയിക്കും. നീയും ആ ഗുണ്ട ജോസഫും അകത്താകും."

"അച്ചൻ ആ രേഖകൾ എവിടെയോ മാറ്റി വെച്ചിട്ടുണ്ട്," സൂസൻ ഇടപെട്ടു. "അച്ചൻ എപ്പോഴും കൊണ്ടുനടക്കാറുള്ള ആ ചെറിയ ഡയറി... അത് ഇമ്മാനുവൽ അച്ചന്റെ മരണശേഷം കാണാനില്ലായിരുന്നു."

റീത്തയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. "ആ ഡയറി! അത് ആരുടെ കയ്യിലുണ്ടോ അവർക്ക് സഭയെ നിയന്ത്രിക്കാം. നിഖിൽ... ആ ഡയറി നിന്റെ കയ്യിലുണ്ടോ?"

"ഇല്ല," നിഖിൽ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.

പക്ഷേ നിഖിലിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞു. സെബി അച്ചൻ അവസാനമായി അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ ഒരു ചെറിയ സ്വർണ്ണ കുരിശുരൂപം അണിയിച്ചിരുന്നു. "ഇത് ഒരിക്കലും മാറ്റരുത്" എന്ന് അദ്ദേഹം ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചിരുന്നു. ആ കുരിശിന്റെ ആകൃതിയിൽ എന്തോ അസ്വാഭാവികത ഉണ്ടെന്ന് അവന് അപ്പോൾ തോന്നിയിരുന്നില്ല.

കാറിന് പുറത്ത് കാട് ഇരമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, കാറിന് പിന്നിലായി മറ്റൊരു വാഹനത്തിന്റെ വെളിച്ചം കണ്ടു. ഡിവൈഎസ്പി വിശ്വനാഥന്റെ ജീപ്പായിരുന്നു അത്!

"അവർ എത്തിപ്പോയി!" റീത്ത കാർ വേഗത്തിൽ എടുത്തു.

മലയോര പാതയിലൂടെയുള്ള ആ ചേസ് മരണക്കളിയായി മാറി. വളവുകൾ തിരിയുമ്പോൾ ടയറുകൾ നിലവിളിച്ചു. വിശ്വനാഥൻ തന്റെ സർവ്വീസ് റിവോൾവർ പുറത്തെടുത്തു കാറിന് നേരെ വെടിയുതിർത്തു. പിൻസീറ്റിലെ ചില്ല് തകർന്നു വീണു. സൂസൻ നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് തല താഴ്ത്തി.

"നിഖിൽ, ആ കുരിശ്!" സൂസൻ അവന്റെ കഴുത്തിലെ കുരിശിലേക്ക് നോക്കി. "അതൊരു പെൻഡ്രൈവ് ആണ്!"

നിഖിൽ ആ കുരിശുരൂപം പരിശോധിച്ചു. സൂസൻ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു. അതൊരു അത്യാധുനികമായ ചെറിയ പെൻഡ്രൈവ് ആയിരുന്നു. സെബി അച്ചൻ സഭയുടെ സകല രഹസ്യങ്ങളും തന്റെ മകന്റെ കഴുത്തിൽ സുരക്ഷിതമായി തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്നു.

"റീത്ത... ഇത് എനിക്ക് തന്നാൽ ഞാൻ നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കാം!" റീത്ത അലറി.

പക്ഷേ നിഖിൽ ഇപ്പോൾ അവളെ വിശ്വസിക്കാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. അവൻ കാറിന്റെ വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.

"സൂസൻ... ചാടാൻ തയ്യാറായിക്കോ!"

കാർ ഒരു വലിയ വളവ് തിരിയുന്നതിനിടയിൽ, താഴെ കാടുപിടിച്ച ഒരു ചരിവിലേക്ക് നിഖിലും സൂസനും എടുത്തുചാടി. റീത്തയുടെ കാർ നിയന്ത്രണം വിട്ട് മുന്നോട്ട് പോയി വിശ്വനാഥന്റെ ജീപ്പുമായി കൂട്ടിയിടിച്ചു.

ഇരുട്ടിൽ, മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നിഖിലും സൂസനും ഓടി. പിന്നിൽ സ്ഫോടനത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. അവർ ഒരു ഗുഹയുടെ മറവിൽ ഒളിച്ചിരുന്നു. മഴ വീണ്ടും കനത്തു.

നിഖിൽ തന്റെ കയ്യിലെ ആ ചെറിയ കുരിശുരൂപം മുറുകെ പിടിച്ചു. തന്റെ പിതാവ് തനിക്ക് നൽകിയ അവസാനത്തെ ആയുധമാണിത്. ഇത് ഉപയോഗിച്ച് സഭയെ തകർക്കണോ അതോ തന്റെ അച്ഛന്റെ ഓർമ്മകളെ സംരക്ഷിക്കണോ?

"നിഖിൽ... നമ്മൾ ഇനി എങ്ങോട്ട് പോകും?" സൂസൻ തണുത്തു വിറച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

"നമ്മൾ സിറ്റിയിലേക്ക് പോകും സൂസൻ. ഈ രഹസ്യം ലോകം അറിയണം. സെബി അച്ചൻ ഒരു പാപിയല്ലെന്ന് എനിക്ക് തെളിയിക്കണം. അദ്ദേഹം ഒരു ഇരയായിരുന്നു."

ഗുഹയുടെ പുറത്ത് പോലീസുകാരുടെ ടോർച്ച് വെളിച്ചങ്ങൾ മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വേട്ട തുടങ്ങിയിട്ടേയുള്ളൂ. ഏകാന്തതയുടെ കുമ്പസാരം ഇപ്പോൾ ഒരു വിപ്ലവമായി മാറാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

(തുടരും)