ഏകാന്തതയുടെ കുമ്പസാരം (11)

അദ്ധ്യായം 11: ഇരുമ്പഴികൾക്കിടയിലെ പ്രാർത്ഥന

സെൻട്രൽ ജയിലിലെ തണുത്ത സെല്ലിനുള്ളിൽ ഫാദർ സെബാസ്റ്റ്യൻ ചുവരിൽ ചാരിയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വെള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ അഴുക്കുപുരണ്ട് നിറം മങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കൈകളിൽ വിലങ്ങുകൾ തീർത്ത പാടുകൾ ഇപ്പോഴും നീറുന്നുണ്ട്. പുറത്ത് ഇടതടവില്ലാതെ പെയ്യുന്ന മഴയുടെ ശബ്ദം ജയിലിന്റെ വലിയ മതിലുകൾക്കുള്ളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. ആ ശബ്ദത്തിന് ഇപ്പോൾ പള്ളിയിലെ മണിമുഴക്കത്തിന്റെ താളമില്ല, മറിച്ച് ഒരു ശവമഞ്ചത്തിന് മുകളിൽ വീഴുന്ന മണ്ണടിയുന്ന ശബ്ദമായിരുന്നു.

അച്ചന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും നിഖിലിന്റെ ആ അവസാന നോട്ടമായിരുന്നു. പോലീസ് ജീപ്പിലേക്ക് കയറ്റുമ്പോൾ, നിഖിൽ തളർന്നു വീഴുന്നത് അദ്ദേഹം കണ്ടു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ ഭയം—തന്നോടുള്ള വെറുപ്പായിരുന്നോ അതോ തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന വേദനയായിരുന്നോ?

"തടവുകാരൻ നമ്പർ 402! എഴുന്നേൽക്ക്, നിന്നെ കാണാൻ ഒരാൾ വന്നിട്ടുണ്ട്."

വാർഡന്റെ പരുക്കൻ ശബ്ദം കേട്ട് അച്ചൻ തലയുയർത്തി. ഈ അസമയത്ത് ജയിലിൽ തന്നെ കാണാൻ ആരായിരിക്കും വരിക? ഒരുപക്ഷേ ബിഷപ്പ് ഹൗസിൽ നിന്നുള്ള ആരെങ്കിലും? അതോ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട നിഖിലോ? ആ പ്രതീക്ഷയോടെ അച്ചൻ എഴുന്നേറ്റു.

വിസിറ്റിംഗ് റൂമിലെ ചില്ലുഭിത്തിക്ക് അപ്പുറം ഇരിക്കുന്നത് അഡ്വക്കേറ്റ് റീത്ത എബ്രഹാം ആയിരുന്നു. അവളുടെ മുഖം മുമ്പത്തേക്കാൾ കടുപ്പമേറിയതായിരുന്നു. കയ്യിലൊരു ബ്രീഫ്കേസുമായി അവൾ അച്ചനെത്തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അച്ചൻ ഇരുന്നപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ ഫോൺ എടുത്തു.

"സെബാസ്റ്റ്യൻ അച്ചാ, നിങ്ങളുടെ കേസ് ഇപ്പോൾ സംസ്ഥാനം മുഴുവൻ ചർച്ചയാണ്. ഒരു വൈദികൻ സഹവൈദികനെ കൊന്നു എന്നതിനേക്കാൾ ആളുകൾക്ക് താല്പര്യം നിങ്ങൾ ഒരു ആൺകുട്ടിയുമായി പുലർത്തിയ ആ ബന്ധത്തിലാണ്. സഭയുടെ സൽപ്പേര് ഇപ്പോൾ ചളിയിൽ പൂഴ്ത്തിയിരിക്കുകയാണ് നിങ്ങൾ." റീത്തയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ദയയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

"റീത്ത... നിഖിൽ എങ്ങനെയുണ്ട്? അവൻ സുരക്ഷിതനാണോ?" അച്ചന്റെ ആദ്യത്തെ ചോദ്യം അതായിരുന്നു.

റീത്ത പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. "അവന്റെ കാര്യം നിങ്ങൾ നോക്കണ്ട. സഭ അവനെ ഒരു സംരക്ഷണ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് മാറ്റിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, നിങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ ആരും വരില്ല. നിങ്ങളുടെ കുറ്റസമ്മതം പോലീസിന്റെ കയ്യിലുണ്ട്. ഇമ്മാനുവൽ അച്ചന്റെ മൃതദേഹം ഗ്രോട്ടോയിൽ നിന്ന് കണ്ടെടുത്തതും നിങ്ങൾക്ക് എതിരാണ്. പക്ഷേ..." അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി. "സഭയ്ക്ക് നിങ്ങളെ ഒരു കൊലയാളിയായി കാണുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് ഒരു മനോരോഗിയായി ചിത്രീകരിക്കുന്നതാണ്. എങ്കിൽ മാത്രമേ സഭയുടെ വിശുദ്ധിക്ക് കുറച്ചെങ്കിലും ആശ്വാസം ലഭിക്കൂ."

"മനോരോഗിയോ?" അച്ചൻ ഗർജ്ജിച്ചു. "ഞാൻ അവനെ സ്നേഹിച്ചു എന്നത് ഒരു രോഗമാണോ റീത്ത? ഞാൻ ചെയ്തത് കൊലപാതകമാണെങ്കിൽ അതിന് ശിക്ഷ അനുഭവിക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണ്. പക്ഷേ എന്റെ പ്രണയത്തെ അപമാനിക്കാൻ ഞാൻ ആരെയും അനുവദിക്കില്ല."

റീത്ത ഫയലുകൾ മേശപ്പുറത്തിട്ടു. "പ്രണയം! ആ വാക്ക് ഈ സാഹചര്യത്തിൽ എത്രമാത്രം അശ്ലീലമാണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ? ആ പയ്യന്റെ മൊഴി നിങ്ങൾ കേൾക്കണമായിരുന്നു. അവൻ പോലീസിനോട് പറഞ്ഞത് നിങ്ങൾ അവനെ നിർബന്ധിച്ചു എന്നാണ്. നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ അധികാരം ഉപയോഗിച്ച് അവനെ കീഴ്‌പ്പെടുത്തി എന്നാണ് അവന്റെ മൊഴി."

അച്ചൻ സ്തബ്ധനായിപ്പോയി. "അവൻ... അവൻ അങ്ങനെ പറയില്ല. അവൻ എന്നെ..."

"അവൻ അങ്ങനെ പറയും സെബാസ്റ്റ്യൻ. അവനെ സഭ അങ്ങനെ പഠിപ്പിക്കും. അവന്റെ ഭാവി നശിക്കാതിരിക്കാൻ അവൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞേ പറ്റൂ." റീത്ത എഴുന്നേറ്റു. "നാളെ നിങ്ങളെ കോടതിയിൽ ഹാജരാക്കും. അവിടെ വെച്ച് നിങ്ങൾ മാനസികരോഗിയാണെന്ന് കോടതിയെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കും. നിങ്ങൾ സഹകരിക്കണം."

റീത്ത പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അച്ചൻ വീണ്ടും ആ ഇരുട്ടിലേക്ക് തള്ളപ്പെട്ടു. നിഖിൽ തന്നെ വഞ്ചിക്കുമോ? ആ വായനശാലയിലെ മുറിയിൽ, മഴയുടെ സംഗീതത്തിൽ താൻ അനുഭവിച്ച ആ സ്പർശങ്ങളെല്ലാം അവൻ നിഷേധിക്കുമോ? അച്ചന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കടൽ ഇരമ്പി. താൻ ചെയ്ത കൊലപാതകത്തേക്കാൾ വലിയ വേദന നിഖിലിന്റെ ആ വ്യാജ മൊഴിയാണെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അതേസമയം, പള്ളിയിലെ വികാരി ഭവനത്തിൽ മറ്റൊരു ഗൂഢാലോചന നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തോമസ് മാത്യുവും മേരി സിസ്റ്ററും ഒരു രഹസ്യ ചർച്ചയിലായിരുന്നു.

"ആ വീഡിയോ റീത്തയുടെ കയ്യിലുണ്ട്. അവൾ അത് കോടതിയിൽ ഹാജരാക്കില്ല. സഭയുടെ മാനം കാക്കാൻ അവൾ അത് നശിപ്പിക്കും." തോമസ് പല്ലുകടിച്ചു പറഞ്ഞു.

"അപ്പോൾ നമുക്ക് എന്ത് കിട്ടും തോമസ്? അച്ചൻ ജയിലിലായാൽ പുതിയ അച്ചൻ വരും. നമുക്ക് പഴയ അധികാരം കിട്ടുമോ?" മേരി സിസ്റ്റർ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.

"പുതിയ അച്ചൻ വരുന്നതിന് മുമ്പ് നമുക്ക് നിഖിലിനെ പൂട്ടണം. അവനാണ് ഏക ദൃക്സാക്ഷി. അവൻ കോടതിയിൽ സത്യം പറഞ്ഞാൽ സെബാസ്റ്റ്യൻ അച്ചൻ രക്ഷപ്പെട്ടേക്കാം. അവനെ നമുക്ക് മാറ്റണം." തോമസിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കൊലച്ചതി തിളങ്ങി.

സൂസൻ ജനാലയ്ക്കൽ നിന്ന് ഇതെല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് നിഖിലിനെ രക്ഷിക്കണം. പക്ഷേ എങ്ങനെ? അവൾ ഉടൻ തന്നെ തന്റെ ഫോണിൽ നിന്ന് ഒരാളെ വിളിച്ചു.

"ഹലോ... പോലീസ് സ്റ്റേഷനാണോ? എനിക്ക് ഡിവൈഎസ്പി വിശ്വനാഥനെ ഒന്ന് കാണണം. ഒരു പ്രധാന വിവരം നൽകാനുണ്ട്."

രാത്രി പന്ത്രണ്ടു മണിയായി. ജയിലിലെ സെല്ലിൽ സെബി അച്ചൻ ഉറക്കം വരാതെ കുരിശുരൂപത്തിന് മുന്നിൽ നിന്നു. പെട്ടെന്ന് സെല്ലിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു. വാർഡനല്ല, മറിച്ച് മഫ്തിയിലുള്ള ഒരു പോലീസുകാരനായിരുന്നു അത്.

"ഫാദർ സെബാസ്റ്റ്യൻ... വേഗം എഴുന്നേൽക്കൂ. നിങ്ങളെ ഇവിടുന്ന് മാറ്റാൻ ഉത്തരവുണ്ട്."

"ഈ സമയത്തോ? എങ്ങോട്ട്?"

"ചോദിക്കരുത്. ബിഷപ്പ് ഹൗസിലേക്ക് മാറ്റാനാണ് നിർദ്ദേശം. അവിടെ വെച്ച് കൂടുതൽ അന്വേഷണം നടക്കും."

അച്ചൻ പുറത്തേക്ക് വന്നു. ഒരു കറുത്ത കാർ ജയിൽ കവാടത്തിൽ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാറിനുള്ളിൽ ഇരിക്കുന്നത് ഫാദർ ഇമ്മാനുവലിന്റെ അനുജനും ബിഷപ്പിന്റെ വലംകൈയുമായ ഫാദർ സേവ്യർ ആയിരുന്നു. ഇമ്മാനുവലിന്റെ മരണത്തിന് പകരം ചോദിക്കാൻ ഉറച്ചു വന്ന സേവ്യർ.

"സ്വാഗതം സെബാസ്റ്റ്യൻ," സേവ്യർ ക്രൂരമായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "നിന്റെ കുമ്പസാരം കേൾക്കാൻ ഞാൻ കുറെ നേരമായി കാത്തിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ അത് പള്ളിയിലല്ല, മറ്റൊരിടത്തായിരിക്കും."

കാർ നഗരത്തിന്റെ അതിർത്തികൾ കടന്ന് കാട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അച്ചൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, ഇത് ജയിൽ മാറ്റമല്ല, മറിച്ച് തന്റെ അവസാന യാത്രയാണ്. സഭയുടെ അധികാരം ഉപയോഗിച്ച് തന്നെ നിശബ്ദനാക്കാൻ സേവ്യർ ഒരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

വായനക്കാരുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വർദ്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ആ കാർ ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു. നിഖിൽ എവിടെ? സൂസൻ വിശ്വനാഥനെ കണ്ടുവോ? സെബി അച്ചൻ ഈ മരണക്കെണിയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുമോ?

(തുടരും)