ജലരേഖകൾ - ആഴങ്ങളിലെ അഗ്നി

അധ്യായം 15

കൊച്ചിയുടെ തിരക്കുകൾക്കും ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിലെ നിഗൂഢമായ പാർട്ടി രാത്രികൾക്കും ശേഷം, സമീർ എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത് ആലപ്പുഴയിലെ വിജനമായ കൈവഴികളിലേക്കായിരുന്നു. ഇത്തവണ മഞ്ഞോ മഴയോ അല്ല പശ്ചാത്തലം; മറിച്ച് കായലിന്റെ കറുത്ത ജലവും അതിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്ന അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചെഞ്ചായവുമാണ്.

നഗരത്തിലെ ഹൈ-സ്പീഡ് ഇന്റർനെറ്റും കാതടപ്പിക്കുന്ന സംഗീതവും ഇവിടെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് വഴിമാറി. ഒരു ചെറിയ ഹൗസ് ബോട്ട്. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും രണ്ടു ജീവനക്കാരും മാത്രം. സമീർ നേരത്തെ തന്നെ എല്ലാം ഏർപ്പാട് ചെയ്തിരുന്നു. നഗരത്തിലെ ആഡംബര ഫ്ലാറ്റുകളിലെ എയർ കണ്ടീഷണറുകൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയാത്ത ഒരു തരം വന്യമായ കുളിർമ ആ കായൽക്കാറ്റിനുണ്ടായിരുന്നു.

ബോട്ടിലെ മരത്തടിയിൽ തീർത്ത ഡെക്കിൽ കായലിലേക്ക് കാലിട്ടിരിക്കുമ്പോൾ സമീർ പിന്നിലൂടെ വന്ന് എന്നെ പുണർന്നു. അവന്റെ താടി എന്റെ തോളിൽ തടയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൈതപ്പൂക്കളുടെയും കായൽ ഉപ്പിന്റെയും മണം ആ കാറ്റിൽ കലർന്നിരുന്നു.

"ശരത്, ഇവിടെ ആരുമില്ല... നമ്മളും ഈ വെള്ളവും മാത്രം," അവൻ എന്റെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു.

അതൊരു വിളംബരമായിരുന്നു. നാഗരികതയുടെ എല്ലാ ചട്ടക്കൂടുകളും അഴിച്ചുവെച്ച് പ്രകൃതിയുടെ ഭാഗമാകാനുള്ള ആഹ്വാനം. കായലിലെ ഓളങ്ങൾ ബോട്ടിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ തട്ടുന്ന ശബ്ദം ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളത്തിനൊപ്പം ചേർന്നു. സമീർ എന്റെ കഴുത്തിന്റെ പിൻഭാഗത്ത് മൃദുവായി ചുംബിച്ചു. തണുത്ത കാറ്റിലും അവന്റെ അധരങ്ങളുടെ ചൂട് എന്റെ നട്ടെല്ലിലൂടെ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പായിച്ചു.

സൂര്യൻ കായലിലേക്ക് താഴ്ന്നുപോയി. ഇരുട്ട് പടർന്നപ്പോൾ ബോട്ടിനുള്ളിലെ ചെറിയ റാന്തൽ വിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു. മരത്തടിയിൽ തീർത്ത ആ മുറിക്കുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു വന്യതയുണ്ടായിരുന്നു. ആധുനികതയുടെ മിനുസങ്ങളില്ലാത്ത, പരുക്കൻ മരത്തിന്റെ ഗന്ധമുള്ള ഒരിടം.

സമീർ അവന്റെ മുണ്ട് അഴിച്ചുമാറ്റി. റാന്തൽ വെളിച്ചത്തിൽ അവന്റെ കരുത്തുറ്റ ശരീരം ഒരു ശില്പം പോലെ തിളങ്ങി. അവൻ എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ സാവധാനം അഴിച്ചു. മുൻപത്തെ രാത്രികളിൽ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായി, ഇവിടെ തിരക്കില്ലായിരുന്നു. ഓരോ സ്പർശനത്തിലും ഒരുതരം 'ആർട്ട്' ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവൻ എന്നെ ബോട്ടിന്റെ വശത്തുള്ള തടിവേലിയിലേക്ക് ചേർത്തുനിർത്തി. പുറത്ത് കായൽ വെള്ളം ബോട്ടിനെ തഴുകുന്നതുപോലെ അവന്റെ കൈകൾ എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒഴുകി. അവന്റെ നാവുകൾ എന്റെ അധരങ്ങളെ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ, ഞാൻ കായലിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് മുങ്ങിപ്പോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. വസ്ത്രങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും അഴിഞ്ഞുവീണപ്പോൾ, ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കേവലം മനുഷ്യരല്ലായിരുന്നു; മറിച്ച് പ്രകൃതിയുടെ രണ്ട് മൂലകങ്ങൾ (Elements) മാത്രമായിരുന്നു.

മരത്തറയിലെ ആ വിരിപ്പിൽ കിടക്കുമ്പോൾ, സമീറിന്റെ വിയർപ്പിന്റെ മണം എനിക്ക് ലഹരിയായി. അവന്റെ വിരലുകൾ എന്റെ ചർമ്മത്തിൽ തീർക്കുന്ന ചലനങ്ങൾ വെള്ളത്തിലെ ഓളങ്ങൾ പോലെയായിരുന്നു—ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആനന്ദത്തിന്റെ തിരമാലകൾ. കാമത്തിന്റെ തീ ജ്വലിക്കുമ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ ചലനങ്ങളിൽ ഒരു താളമുണ്ടായിരുന്നു. അത് ഒരു വടംവലിയല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് ഒരു പുഴ കടലിൽ ലയിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള മനോഹരമായ ഒരു ചേർച്ചയായിരുന്നു.

ശരീരങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഘർഷണത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന ചൂട് ആ മുറിയിലെ തണുപ്പിനെ ഇല്ലാതാക്കി. ഞരക്കങ്ങൾ ബോട്ടിന്റെ ശബ്ദങ്ങളിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നു. ഓരോ നിമിഷവും, ഓരോ ഞരമ്പും ഉത്തേജിപ്പിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഞാൻ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രണയവും കാമവും ഒന്നായി മാറുന്ന ആ നിമിഷം, നാം ദൈവത്തോട് ഏറ്റവും അടുത്തുനിൽക്കുന്ന നിമിഷമാണ്.

എല്ലാം ശാന്തമായപ്പോൾ, ഞങ്ങൾ നഗ്നരായിത്തന്നെ ആ ചെറിയ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. കായലിൽ നിലാവ് പ്രതിഫലിച്ചു കിടക്കുന്നു. ദൂരെ ഏതോ വള്ളത്തിൽ ഒരു മീൻപിടുത്തക്കാരന്റെ വിളക്ക് മിന്നിമറയുന്നു.

"ശരത്, നീ ഇപ്പോൾ എന്താണ് കാണുന്നത്?" സമീർ എന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ചു ചോദിച്ചു.

"ഞാൻ എന്നെത്തന്നെയാണ് കാണുന്നത് സമീർ. നിന്റെ ഉള്ളിൽ, ഈ ജലത്തിൽ, ഈ രാത്രിയിൽ... ഞാൻ പൂർണ്ണമായും ചിതറിക്കിടക്കുകയാണ്," ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.

എന്റെ ആത്മകഥയിലെ ഈ പതിനഞ്ചാം അധ്യായം ഒരു യാത്രയുടെ പര്യവസാനമാണ്. കോട്ടയത്തെ ആ ചെറിയ മുറിയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങിയ യാത്ര, കൊച്ചിയുടെ മുഖംമൂടികളിലൂടെ കടന്ന്, ഇപ്പോൾ ആലപ്പുഴയിലെ ഈ കറുത്ത ജലത്തിൽ വന്ന് നിൽക്കുന്നു.

ഞാൻ ശരത്. ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരൻ. എന്റെ ഉള്ളിലെ തീ ഇപ്പോൾ കായലിലെ വെള്ളത്തിൽ അണയുകയല്ല, മറിച്ച് ജലരേഖകളായി പടരുകയാണ്. ഈ ലോകം എനിക്ക് നേരെ ഉയർത്തുന്ന എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും എന്റെ ഉത്തരം ഈ നിശബ്ദതയാണ്. എന്റെ ഉടലിന്റെയും ആത്മാവിന്റെയും ഈ ആഘോഷമാണ്.