മുദ്രകൾ - മുഖംമൂടികൾക്കപ്പുറം

അധ്യായം 14

ജീവിതം ഒരു വലിയ നാടകമാണെന്ന് പലരും പറയാറുണ്ട്. പക്ഷേ, എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത് പലപ്പോഴും ഒരു മുഖംമൂടി നൃത്തമായിരുന്നു (Masquerade). ഇരുപത്തിരണ്ട് വർഷം ഞാൻ അണിഞ്ഞ മുഖംമൂടികൾക്ക് കണക്കില്ല. എന്നാൽ ഇന്ന്, കൊച്ചിയിലെ ഒരു പഴയ ഹെറിറ്റേജ് കെട്ടിടത്തിന്റെ മട്ടുപ്പാവിലിരിക്കുമ്പോൾ, ആ മുഖംമൂടികൾ അഴിച്ചുവെക്കാനുള്ള ധൈര്യം എനിക്ക് കൈവന്നിരിക്കുന്നു.

സമീറാണ് എന്നെ ഈ 'അണ്ടർഗ്രൗണ്ട് ക്വീർ പാർട്ടി'യിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചത്. "ശരത്, നീ നിന്നെത്തന്നെ കാണാത്ത ചിലയിടങ്ങളുണ്ട്, അവിടെ നമുക്ക് പോകാം," അവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് കൗതുകമായിരുന്നു. ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിലെ ആ പഴയ കെട്ടിടത്തിനുള്ളിൽ മഞ്ഞവെളിച്ചവും 'ടെക്നോ' സംഗീതവും ഇഴുകിച്ചേർന്നു കിടന്നു. അവിടെ എല്ലാവരും മുഖംമൂടികൾ ധരിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ മുഖംമൂടികൾ അവരുടെ സ്വത്വത്തെ മറയ്ക്കാനായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ലോകത്തിന് മുന്നിൽ കാണിക്കാൻ കഴിയാത്ത തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ഭാവങ്ങളെ ആഘോഷിക്കാനായിരുന്നു.

ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ ഞാൻ സമീറിനെ തിരഞ്ഞു. അവൻ ഒരു കറുത്ത മുഖംമൂടി ധരിച്ചിരുന്നു. ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ ഒരു അപരിചിതനെപ്പോലെ അവൻ എന്നെ നോക്കി നിന്നു. ഞാനൊരു വെള്ളി നിറത്തിലുള്ള മുഖംമൂടിയാണ് അണിഞ്ഞിരുന്നത്. സംഗീതത്തിന്റെ താളം മുറുകിയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. വാക്കുകളില്ലാതെ, ആൾക്കൂട്ടത്തിന് നടുവിൽ ഞങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്തു.

അതൊരു പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു. പരസ്പരം അറിയുന്നവർ, എന്നാൽ ഒരു മുഖംമൂടിയുടെ മറവിൽ അപരിചിതരെപ്പോലെ പെരുമാറുന്നതിന്റെ വശ്യത. സമീറിന്റെ കൈകൾ എന്റെ ഇടുപ്പിൽ മുറുകിയപ്പോൾ, ആ സംഗീതം എന്റെ രക്തത്തിൽ ലഹരിയായി പടർന്നു. ചുറ്റുമുള്ളവരൊന്നും ഞങ്ങളുടെ ലോകത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ നിമിഷം ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും രണ്ട് നിഴലുകൾ മാത്രമായിരുന്നു.

നൃത്തം മുറുകവെ, സമീർ എന്റെ കൈപിടിച്ച് ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ വിജനമായ ഒരു ഇടനാഴിയിലേക്ക് നീങ്ങി. പഴയ മരത്തിന്റെ മണവും കടൽക്കാറ്റും അവിടെ തങ്ങിനിന്നിരുന്നു. മട്ടുപ്പാവിലെ വെളിച്ചം അവിടെ നേർത്ത നിഴലുകൾ വീഴ്ത്തി.

"ഈ മുഖംമൂടി നിനക്ക് ചേരുന്നുണ്ട് ശരത്," അവൻ എന്റെ കാതുകളിൽ മന്ത്രിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദത്തിന് പഴയതിനേക്കാൾ തീക്ഷ്ണതയുള്ളതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

അവൻ എന്നെ ചുവരിലേക്ക് ചേർത്തു നിർത്തി. അവന്റെ കൈകൾ എന്റെ മുഖംമൂടിയിലൂടെ തലോടി. ആ സ്പർശനത്തിൽ ഒരുതരം വന്യതയുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ തന്റെ മുഖംമൂടി അഴിച്ചുമാറ്റി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടത് പ്രണയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അടങ്ങാത്ത കാമത്തിന്റെ ഒരു കടലായിരുന്നു.

പതിയെ അവൻ എന്റെ മുഖംമൂടിയും അഴിച്ചുമാറ്റി. ആ ഇരുട്ടിൽ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം നഗ്നരായ മനസ്സിനെ കണ്ടു. അവൻ എന്റെ അധരങ്ങളിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു. ആ ചുംബനത്തിന് വൈനിന്റെയും കടൽക്കാറ്റിന്റെയും രുചിയായിരുന്നു. സംഗീതത്തിന്റെ ശബ്ദം ദൂരെ നിന്ന് കേൾക്കാമായിരുന്നു, പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം ആ ഇടനാഴിയിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.

അവൻ എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ വന്യമായി അഴിച്ചു. ആ തണുത്ത കാറ്റിലും അവന്റെ കൈകൾക്ക് തീയുടെ ചൂടുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ആ പഴയ തടിവാതിലിന് പിന്നിലെ ചെറിയ മുറിയിലേക്ക് മറഞ്ഞു. അവിടെ പഴയ പുസ്തകങ്ങളുടെയും ചന്ദനത്തിരിയുടെയും ഗന്ധമായിരുന്നു.

വാക്കുകൾക്ക് അവിടെ സ്ഥാനമില്ലായിരുന്നു. ഉടലുകളുടെ ഭാഷ മാത്രമായിരുന്നു അവിടുത്തെ നിയമം. സമീർ എന്നെ തന്റെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. അവന്റെ ഓരോ സ്പർശനവും എന്റെ ശരീരത്തിൽ പുതിയ മുദ്രകൾ പതിപ്പിച്ചു. മു മുൻപ് അനുഭവിച്ചിട്ടുള്ളതിനേക്കാൾ തീവ്രമായിരുന്നു ആ രാത്രി. ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു ഭയവുമില്ലായിരുന്നു, ഒളിച്ചുവെക്കാൻ രഹസ്യങ്ങളുമില്ലായിരുന്നു.

കാമത്തിന്റെ ഉച്ചകോടിയിൽ ഞങ്ങൾ ഒന്നായി ലയിച്ചപ്പോൾ, ആ പഴയ കെട്ടിടം ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ശ്വസിക്കുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ഓരോ ചലനത്തിലും പ്രണയത്തിന്റെ എരിവും ആഗ്രഹത്തിന്റെ ആഴവും ഉണ്ടായിരുന്നു. വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന ഞങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങൾ ആ ഇരുട്ടിൽ തിളങ്ങി. അവിടെ ശരത്തും സമീറുമില്ലായിരുന്നു, കേവലം രണ്ട് ആത്മാക്കൾ തങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ആഘോഷിക്കുകയായിരുന്നു.

പുലർച്ചെ പാർട്ടി കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ കടൽ ശാന്തമായിരുന്നു. മുഖംമൂടികൾ ഞങ്ങളുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ മുഖംമൂടികളേക്കാൾ സത്യസന്ധമായ ഒന്നാണ് ഞങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഉള്ളതെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

"ശരത്, നമ്മൾ ധരിക്കുന്ന മുഖംമൂടികളല്ല നമ്മൾ, അവ മാറ്റിവെക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ കാണുന്ന ഈ സത്യമാണ് നമ്മൾ," സമീർ കടലിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.

എന്റെ ആത്മകഥയിലെ ഈ പതിനാലാം അധ്യായം ഒരു വലിയ പാഠമാണ്. ലോകത്തിന് വേണ്ടി നാം പല മുഖംമൂടികളും ധരിക്കേണ്ടി വരും. പക്ഷേ, നമുക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ മുന്നിൽ അവ അഴിച്ചുവെക്കാൻ കഴിയുന്ന നിമിഷമാണ് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ലഹരി. ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരനായ ശരത് ഇന്ന് ഒരു മുഖംമൂടിയെയും ഭയപ്പെടുന്നില്ല. കാരണം, അവൻ തന്റെ ഉള്ളിലെ സത്യത്തെ തൊട്ടറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.