ഉടലിലെ ആകാശം

അധ്യായം 13

പ്രണയത്തിന് പല ഗന്ധങ്ങളുണ്ടെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് സമീറുമായുള്ള ഓരോ രാത്രികൾക്കും ശേഷമാണ്. ചിലപ്പോൾ അത് മഴ നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം, മറ്റു ചിലപ്പോൾ അത് കസ്തൂരിയുടെ തീക്ഷ്ണമായ ഗന്ധം. കൊച്ചിയിലെ ആ തിരക്കേറിയ ദിവസങ്ങൾക്കിടയിൽ ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടിയ ശാന്തമായ ഒരു ശനിയാഴ്ചയായിരുന്നു അത്. നഗരം അതിന്റെ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങളിൽ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോൾ, സമീറിന്റെ ഫ്ലാറ്റിലെ ആ ചെറിയ മുറി ഒരു ഏകാന്ത ദ്വീപുപോലെ ഞങ്ങളെ കാത്തുനിന്നു.

ജനലുകൾക്ക് അപ്പുറം നഗരവെളിച്ചങ്ങൾ നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുറിക്കുള്ളിൽ നേർത്ത സംഗീതം ഇഴഞ്ഞുനടന്നു. ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ വാക്കുകൾ കുറവായിരുന്നു; എന്നാൽ ശ്വാസഗതികൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു താളമുണ്ടായിരുന്നു.

സോഫയിൽ ചാരിയിരുന്ന എന്റെ അരികിലേക്ക് സമീർ വന്നു. അവന്റെ ഓരോ ചലനത്തിലും ഒരുതരം വന്യമായ ആർദ്രതയുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ എന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു. അവന്റെ മുടിയിലെ ഷാംപൂവിന്റെ ഗന്ധം എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി. പതിയെ അവൻ എന്റെ കൈവെള്ളയിൽ ചുംബിച്ചു. അതൊരു തുടക്കമായിരുന്നു—ആയിരം വാക്കുകൾക്ക് പറയാൻ കഴിയാത്ത വികാരങ്ങളുടെ തുടക്കം.

"ശരത്, നീയെന്താണ് ഇത്രയേറെ ആലോചിക്കുന്നത്?" അവൻ എന്റെ കാതുകളിൽ മന്ത്രിച്ചു. അവന്റെ ശ്വാസം എന്റെ കഴുത്തിൽ തട്ടിയപ്പോൾ എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു വിറയൽ കടന്നുപോയി.

"നമ്മെക്കുറിച്ച്... നമ്മൾ കണ്ടെത്തിയ ഈ ലോകത്തെക്കുറിച്ച്," ഞാൻ അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.

അവൻ എന്നെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. ബെഡ്റൂമിലെ ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ഞങ്ങൾ നടന്നു. അവിടെ പ്രകാശത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഇരുട്ടിനായിരുന്നു ഭംഗി. ഇരുട്ട് ഞങ്ങളുടെ സ്വകാര്യതയെ കൂടുതൽ തീക്ഷ്ണമാക്കി.

സമീർ എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ഓരോ ബട്ടണും സാവധാനം അഴിച്ചുമാറ്റി. അവന്റെ വിരലുകൾ എന്റെ ചർമ്മത്തിൽ തൊടുമ്പോൾ, അതൊരു അഗ്നിപർവ്വതം പുകയുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ഞങ്ങൾ പരസ്പരം നഗ്നരായി ആലിംഗനം ചെയ്തു. രണ്ട് പുരുഷ ശരീരങ്ങൾ ഒന്നായി ചേരുമ്പോൾ അവിടെ ലിംഗഭേദങ്ങൾക്കപ്പുറം ഉടലുകളുടെ ഒരു സംഗീതം രൂപപ്പെടുന്നു.

അവൻ എന്നെ കിടക്കയിലേക്ക് കിടത്തി. അവന്റെ ചുംബനങ്ങൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് വയറിലേക്കും അവിടുന്ന് താഴേക്കും പടർന്നു. ഓരോ സ്പർശനത്തിലും പ്രണയത്തിന്റെ എരിവും ആഗ്രഹത്തിന്റെ പുളിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ എന്റെ ഇടുപ്പിൽ അമർന്നപ്പോൾ, ഞാൻ എന്റെ ലോകം മറന്നുപോയി.

കാമം വെറുമൊരു ശാരീരിക പ്രക്രിയയല്ലെന്ന് ഞാൻ വീണ്ടും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അതൊരു സമർപ്പണമാണ്. സമീറിന്റെ കരുത്തുള്ള ശരീരത്തിന് കീഴിൽ ഞാൻ അലിഞ്ഞുചേർന്നു. ഞങ്ങളുടെ ഓരോ ചലനവും വിയർപ്പും ലഹരിയും കലർന്നതായിരുന്നു. മുറിക്കുള്ളിലെ ചൂട് കൂടിവന്നു. ഞങ്ങളുടെ ഞരക്കങ്ങൾ സംഗീതത്തിന്റെ ഉയർന്ന താളം പോലെ ആ മുറിയിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.

പാരമ്യത്തിൽ എത്തിയ ആ നിമിഷങ്ങളിൽ, ഞാൻ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ കണ്ടത് കേവലം ലൈംഗികദാഹമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് എന്നെ എന്നായി തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആത്മാർത്ഥതയായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ആഴ്ന്നിറങ്ങി, വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന ഉടലുകൾ ഒന്നായിത്തീർന്നു. ആ നിമിഷം ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേർ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

ആവേശത്തിന്റെ തിരമാലകൾ അടങ്ങിയപ്പോൾ, ഞങ്ങൾ ഒരു പുതപ്പിനുള്ളിൽ പരസ്പരം കോർത്തുപിടിച്ചു കിടന്നു. സമീറിന്റെ നെഞ്ചിലെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഞാൻ കേട്ടു. അതൊരു താരാട്ടുപോലെ എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.

"ശരത്, ഈ ലോകം നമ്മളെ എങ്ങനെ നോക്കിക്കണ്ടാലും, എനിക്ക് നീയാണ് എന്റെ ലോകം," സമീർ എന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ജനലിലൂടെ പുലർകാലത്തെ ആദ്യത്തെ വെളിച്ചം അരിച്ചിറങ്ങി. എന്റെ ആത്മകഥയിലെ ഈ അധ്യായം അവസാനിക്കുന്നത് ഒരു പുതിയ തിരിച്ചറിവോടെയാണ്. പ്രണയം എന്നത് വെറുമൊരു വികാരമല്ല, അത് നമ്മുടെ ശരീരവും ആത്മാവും മറ്റൊരാൾക്ക് മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായി തുറന്നുവെക്കാനുള്ള ധൈര്യമാണ്. ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരനായ ശരത്തിന് ഇനി ഒളിക്കാൻ രഹസ്യങ്ങളില്ല. അവന്റെ മഴവില്ല് ആകാശത്ത് തെളിഞ്ഞുതന്നെ നിൽക്കുന്നു.