മഴവില്ലിന്റെ അവസാനത്തെ നിറം

അധ്യായം 10

കൊച്ചിയിലെ തിരക്കേറിയ തെരുവുകളിൽ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ തിരഞ്ഞുനടന്ന കാലം അവസാനിക്കുകയാണ്. പത്തൊമ്പതാം വയസ്സിൽ തുടങ്ങിയ ആത്മസംഘർഷങ്ങൾ, ഇരുപത്തിരണ്ടാം വയസ്സിൽ എത്തുമ്പോൾ ഒരു ശാന്തമായ പുഴയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. വിക്രവുമായുള്ള ആ നിഗൂഢമായ രാത്രിക്ക് ശേഷം ഞാൻ ഒരുപാട് ചിന്തിച്ചു. രഹസ്യങ്ങളുടെ ഭാരം ചുമക്കുന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ശിക്ഷയില്ലെന്ന് ആ രാത്രി എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു. എനിക്ക് വേണ്ടത് ഇരുട്ടിലെ ചുംബനങ്ങളല്ല, മറിച്ച് പട്ടാപ്പകൽ ആരുടെയും കണ്ണുകളെ ഭയക്കാതെ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ച് നടക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്.

അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് എന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് സമീർ കടന്നുവരുന്നത്. ബാംഗ്ലൂരിൽ നിന്ന് ട്രാൻസ്ഫർ ആയി വന്ന പ്രോജക്ട് മാനേജർ. ആദ്യ കാഴ്ചയിൽ തന്നെ സമീർ എന്നെ ആകർഷിച്ചു. പക്ഷേ അതൊരു ശാരീരികമായ ആകർഷണം മാത്രമായിരുന്നില്ല. അവന്റെ ഓരോ വാക്കിലും പ്രവൃത്തിയിലും ഒരുതരം വ്യക്തതയുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ തന്റെ സ്വത്വത്തെക്കുറിച്ച് ലോകത്തോട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞ ഒരാളായിരുന്നു. 

ഓഫീസിലെ കഫറ്റീരിയയിൽ വെച്ച് ഞങ്ങൾ പതിയെ സൗഹൃദത്തിലായി. "ശരത്, നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കഥയുണ്ട്. അത് നീ ആരോടും പറയാതെ ഒളിച്ചുവെച്ചിരിക്കുകയാണ്," ഒരിക്കൽ കാപ്പി കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ സമീർ എന്നോട് പറഞ്ഞു. എന്റെ ഹൃദയം ഒന്ന് കാളി. നവീനും അലനും വിക്രമിനും ഒന്നും കാണാൻ കഴിയാത്തത് സമീർ ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ സൗഹൃദം അതിവേഗം വളർന്നു. സമീറുമായുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾ എനിക്ക് പുതിയൊരു ഊർജ്ജം നൽകി. അവൻ എന്നെ കൊച്ചിയിലെ ക്വീർ കമ്മ്യൂണിറ്റിയുടെ ചെറിയ ഒത്തുചേരലുകളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ വെച്ച് ഞാൻ എന്നെപ്പോലെയുള്ള നൂറുകണക്കിന് ആളുകളെ കണ്ടു. ഡോക്ടർമാർ, വക്കീലന്മാർ, കലാകാരന്മാർ... അവർ ആരും ഒളിച്ചുനിൽക്കുകയല്ല. അവർ തങ്ങളുടെ ജീവിതം ആഘോഷിക്കുകയാണ്. ആ നിമിഷം എന്റെ ഉള്ളിലെ അവസാനത്തെ പേടിയും പടിയിറങ്ങിപ്പോയി. 

ഒരു ശനിയാഴ്ച രാത്രി, സമീർ എന്നെ അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഡിന്നറിന് ക്ഷണിച്ചു. കടലിനോട് ചേർന്നുള്ള ആ ചെറിയ വില്ലയിൽ നിലാവുദിച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കടൽക്കാറ്റിന് ഉപ്പിന്റെയും പ്രണയത്തിന്റെയും മണമായിരുന്നു. സമീർ എനിക്ക് വേണ്ടി തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പാട്ടുകൾ പാടി. മദ്യം തലയ്ക്കുപിടിച്ച നേരത്ത് അവൻ എന്നെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു.

"ശരത്, നീ ഇത്രകാലം അനുഭവിച്ച വേദനകൾ എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ ഇനി നിനക്ക് തനിയെ നടക്കേണ്ടി വരില്ല," സമീറിന്റെ ആ വാക്കുകൾ എന്റെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ തടസ്സങ്ങളും തകർത്തു. അവൻ എന്നെ പുണർന്നു. ആ പുണർന്നുനിൽക്കലിൽ ഒരു വലിയ ലോകത്തിന്റെ സംരക്ഷണം എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.

ആ രാത്രി ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒന്നായിരുന്നു. മുൻപുള്ള ബന്ധങ്ങളിലെല്ലാം ഒരുതരം കുറ്റബോധമോ ഭയമോ എന്നെ വേട്ടയാടിയിരുന്നു. എന്നാൽ സമീറിനൊപ്പം ഞാൻ പൂർണ്ണമായും സ്വതന്ത്രനായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങൾ പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞത് അതിമനോഹരമായ ഒരു കവിത പോലെയായിരുന്നു. ഓരോ സ്പർശനത്തിലും പ്രണയത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണതയുണ്ടായിരുന്നു.

ചുംബനങ്ങൾ വന്യമായിരുന്നു, അതേസമയം അവയിൽ ആഴത്തിലുള്ള സ്നേഹം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. നഗ്നരായ ഞങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങൾക്കിടയിൽ കടൽക്കാറ്റ് തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവിടെ കാമം വെറുമൊരു ശാരീരിക പ്രക്രിയയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് രണ്ട് ആത്മാക്കളുടെ പരമമായ ലയനമായിരുന്നു. ഓരോ ഞരമ്പുകളിലും ലഹരി പടരുന്ന നിമിഷങ്ങൾ. അവൻ്റെ ഗന്ധം എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി. വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന ആ രാത്രിയിൽ, ഞാൻ എന്റെ പുരുഷത്വത്തെയും എന്റെ പ്രണയത്തെയും ഏറ്റവും ഉന്നതമായ രീതിയിൽ ആഘോഷിച്ചു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഉണർന്നപ്പോൾ, ജനലിലൂടെ സൂര്യപ്രകാശം എന്റെ മുഖത്ത് പതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അരികിൽ സമീർ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. ആ കാഴ്ച എനിക്ക് നൽകിയ സമാധാനം വാക്കുകൾക്ക് അപ്പുറമാണ്. ഞാൻ എന്റെ ഡയറി തുറന്നു. എന്റെ ആത്മകഥയിലെ അവസാന വരികൾ ഞാൻ അവിടെ കുറിച്ചു.

"ഞാൻ ശരത്. ഇരുപത്തിരണ്ടു വയസ്സ്. ഞാൻ ഒരു സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗിയാണ്. അത് എന്റെ കുറവല്ല, മറിച്ച് എന്റെ അഭിമാനമാണ്. ഞാൻ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിച്ചു, പോരാടാൻ പഠിച്ചു, എല്ലാറ്റിനുമുപരിയായി എന്നെത്തന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിച്ചു. ഈ ലോകം വലുതാണ്, ഇവിടെ എല്ലാവർക്കും ഇടമുണ്ട്. എന്റെ മഴവില്ലിലെ നിറങ്ങൾ ഇനി ആർക്കും മായ്ച്ചു കളയാനാവില്ല."

ഞാൻ സമീറിന്റെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ചുംബനം നൽകി. പുറത്ത് കൊച്ചി നഗരം ഉണരുകയാണ്. എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയൊരു അധ്യായം അവിടെ തുടങ്ങുന്നു. ഇത് അവസാനമല്ല, മറിച്ച് ഒരു പുതിയ സൂര്യോദയമാണ്. എന്റെ കഥ വായിക്കുന്നവരോട് എനിക്ക് ഒന്നേ പറയാനുള്ളൂ - "നിങ്ങൾ നിങ്ങളായിരിക്കുക. ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിപ്ലവം അതാണ്."

ആദ്യഭാഗം മുതല്‍ വായിച്ചു തുടങ്ങാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക