ഏകാന്തതയുടെ കുമ്പസാരം (7)

അദ്ധ്യായം 7 ട്രസ്റ്റി എന്ന മതില്‍ 

പള്ളിമേടയിലെ പഴയ ക്ലോക്ക് പത്തു തവണ മുഴങ്ങി. രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്ത് ഒരു തുമ്പിയുടെ ചിറകടി പോലെയുള്ള ശബ്ദം പോലും കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഫാദർ സെബാസ്റ്റ്യൻ തന്റെ മുറിയിൽ മേശവിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ കണക്കുപുസ്തകങ്ങൾ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, അക്കങ്ങൾക്കിടയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് ഉഴറുകയായിരുന്നു. അല്പം മുമ്പ് നിഖിൽ പോയതേയുള്ളൂ. അവന്റെ കൈകൾ തന്റെ ശരീരത്തിൽ അവശേഷിപ്പിച്ച ചൂട് ഇപ്പോഴും മാറിയിട്ടില്ല.

പെട്ടെന്ന്, വികാരി ഭവനത്തിന്റെ താഴത്തെ നിലയിലെ ഭാരമേറിയ തടിവാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ഈ അസമയത്ത് ആരായിരിക്കും? അച്ചൻ പതുക്കെ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി വരാന്തയിലെ കൈവരിയിൽ പിടിച്ചു താഴേക്ക് നോക്കി.

ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു നിഴൽ രൂപം മുകളിലേക്ക് കയറി വരുന്നു. പള്ളി ട്രസ്റ്റി തോമസ് മാത്യു! അയാളുടെ കയ്യിൽ ഒരു പഴയ ടോർച്ച് ലൈറ്റുണ്ട്. സാധാരണയായി തോമസ് ഈ സമയത്ത് വരാറില്ല. അയാളുടെ മുഖത്ത് എപ്പോഴും വിരിയുന്ന ആ കൃത്രിമ പുഞ്ചിരി ഇന്ന് മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു.

"അച്ചൻ ഉറങ്ങിയില്ലേ? ഞാൻ ശല്യം ചെയ്തോ?" തോമസിന്റെ ശബ്ദം വായുവിൽ തങ്ങിനിന്നു.

"ഇല്ല തോമസ്, കണക്കുകൾ ഒന്ന് നോക്കുകയായിരുന്നു. എന്താ ഈ സമയത്ത്?" അച്ചൻ തന്റെ പരിഭ്രമം മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

തോമസ് അച്ചന്റെ മുറിയിലേക്ക് അനുവാദം ചോദിക്കാതെ തന്നെ കയറി. അയാൾ മുറിയിലെ ഓരോ വസ്തുക്കളെയും സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചു. കട്ടിലിന്റെ വിരിയിലെ ചെറിയ ചുളിവുകൾ, വായുവിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന നിഖിലിന്റെ പെർഫ്യൂമിന്റെ നേർത്ത ഗന്ധം... തോമസിന്റെ മൂക്ക് വിറച്ചു.

"സഭയുടെ സാമ്പത്തിക കാര്യങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യാൻ വന്നതാണ് അച്ചാ. കഴിഞ്ഞ മാസത്തെ കൊയർ ഗ്രൂപ്പിന്റെ ചെലവ് അല്പം കൂടുതലായി കാണുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് ആ നിഖിൽ എന്ന പയ്യന് നൽകുന്ന സ്പെഷ്യൽ അലവൻസ്..." തോമസ് ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ടു ഇരുന്നു.

"അവൻ കഷ്ടപ്പെടുന്ന കുട്ടിയാണ് തോമസ്. പള്ളിയിലെ കാര്യങ്ങൾക്കെല്ലാം അവൻ മുന്നിലുണ്ട്. അവനെ സഹായിക്കുന്നത് തെറ്റാണോ?" അച്ചന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയൊരു കാർക്കശ്യം കലർന്നു.

തോമസ് പതുക്കെ ചിരിച്ചു. അതൊരു പരിഹാസച്ചിരിയായിരുന്നു. "സഹായിക്കുന്നത് നല്ലതാണ് അച്ചാ. പക്ഷേ, ആ സഹായം ഒരു വൈദികന്റെ പരിധി വിടുമ്പോഴാണ് പ്രശ്നം. നാട്ടുകാർ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. വികാരി അച്ചനും ആ ചെറുപ്പക്കാരനും തമ്മിലുള്ള 'ആത്മീയ ബന്ധം' അല്പം കടുപ്പമേറിയതാണെന്ന്."

അച്ചന്റെ രക്തം തണുത്തുറഞ്ഞു. എങ്കിലും അദ്ദേഹം പതറാതെ നോക്കി. "നാട്ടുകാർ പലതും പറയും. തോമസ് അതൊക്കെ വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങിയോ?"

"ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നത് എന്റെ കണ്ണുകളെയാണ് അച്ചാ," തോമസ് എഴുന്നേറ്റ് അച്ചന്റെ അടുത്തു വന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം ക്രൂരത തിളങ്ങി. "കഴിഞ്ഞ ചൊവ്വാഴ്ച രാത്രി മഴ പെയ്യുമ്പോൾ അച്ചൻ വായനശാലയിൽ ആരോടൊപ്പം ആയിരുന്നു എന്ന് എനിക്കറിയാം. വാതിൽ അടച്ചിരുന്നെങ്കിലും പുറത്തേക്ക് വന്ന ആ നിഴലുകൾ... അവയ്ക്ക് ഒരൊറ്റ രൂപമായിരുന്നു."

സെബി അച്ചൻ ശ്വാസമടക്കി നിന്നു. തോമസ് എല്ലാം കണ്ടിരിക്കുന്നു! മുറിയിലെ വായു പെട്ടെന്ന് ഭാരമേറിയതായി.

"നിനക്ക് എന്താണ് വേണ്ടത് തോമസ്?" അച്ചൻ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.

"എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ട അച്ചാ. എനിക്ക് സഭയുടെ അന്തസ്സ് നിലനിർത്തണം. പക്ഷേ, അച്ചൻ ഒന്ന് ആലോചിക്കണം... ഈ വിവരം ബിഷപ്പിന്റെ ചെവിയിലെത്തിയാൽ? അല്ലെങ്കിൽ ആ പയ്യന്റെ വീട്ടുകാർ അറിഞ്ഞാൽ? നിഖിൽ വെറും പതിനെട്ടു വയസ്സുകാരനാണ്. നിയമം ഇതിനെ മറ്റൊരു രീതിയിലാണ് കാണുന്നത്."

തോമസ് പതുക്കെ വാതിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. വാതിൽക്കൽ വെച്ച് അയാൾ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. "ഒരു ചെറിയ ട്വിസ്റ്റ് കൂടി പറയാം. നിഖിലിന്റെ കൂട്ടുകാരി സൂസൻ ഇന്ന് വൈകുന്നേരം എന്നെ വന്നു കണ്ടിരുന്നു. അവൾ കരയുകയായിരുന്നു അച്ചാ. നിഖിലിനെ അച്ചൻ ഏതോ ഒരു മാന്ത്രികവലയിൽ കുടുക്കിയിരിക്കുകയാണെന്ന് അവൾ ഭയപ്പെടുന്നു. അവളോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു... ഒന്നും പേടിക്കണ്ട, അച്ചൻ എല്ലാം ശരിയാക്കുമെന്ന്."

തോമസ് മാത്യു നടന്നു നീങ്ങി. അയാളുടെ ഷൂസിന്റെ ശബ്ദം വരാന്തയിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. സെബി അച്ചൻ തളർന്ന് കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു. തന്റെ ലോകം തകരാൻ തുടങ്ങുകയാണെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. തോമസ് വെറുതെ വിടില്ല. അയാൾക്ക് പള്ളിയിലെ അധികാരം പൂർണ്ണമായും വേണം. അതിനായി തന്നെ ബ്ലാക്ക് മെയിൽ ചെയ്യുകയാണ്.

പക്ഷേ, അച്ചന്റെ ഉള്ളിൽ ഭയത്തോടൊപ്പം മറ്റൊരു വികാരം കൂടി വളർന്നു. പ്രതികാരം? അതോ നിഖിലിനെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹമോ?

അദ്ദേഹം തന്റെ ഡയറി എടുത്തു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ പുതിയ വരികൾ കുറിച്ചു:

"ചെന്നായകൾ വാതിൽക്കൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. അവർ എന്റെ ആടുകളെ അല്ല, എന്നെയാണ് വേട്ടയാടുന്നത്. നിഖിൽ... അവനെ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല. തോമസ് മാത്യുവിന്റെ കണ്ണ് ഇനി വെളിച്ചം കാണരുത്."

അന്നു രാത്രി അച്ചൻ ഉറങ്ങിയില്ല. അദ്ദേഹം പള്ളിയിലെ അൾത്താരയിലേക്ക് ചെന്നു. ഇരുട്ടിൽ ആ വലിയ കുരിശിന് മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി. പക്ഷേ, പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് പകരം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ തോമസ് മാത്യുവിനെ എങ്ങനെ ഇല്ലാതാക്കാം എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് പള്ളിയുടെ ഒരു മൂലയിൽ ഒരു അനക്കം കേട്ടു. അച്ചൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു രൂപം പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അത് നിഖിലായിരുന്നു! അവൻ കരയുകയായിരുന്നു.

"അച്ചാ... ഞാൻ എല്ലാം കേട്ടു. തോമസ് ചേട്ടൻ സംസാരിച്ചത് ഞാൻ പുറത്തുനിന്ന് കേട്ടു. നമ്മൾ ഇനി എന്ത് ചെയ്യും? എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു!" നിഖിൽ അച്ചന്റെ പാദങ്ങളിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു വീണു.

അച്ചൻ അവനെ പിടിച്ചു എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. ആ ഇരുട്ടിൽ, പള്ളിയുടെ വിശുദ്ധിക്കുള്ളിൽ വെച്ച് അച്ചൻ അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. "നീ പേടിക്കണ്ട നിഖിൽ. തോമസ് ഒന്നും ചെയ്യില്ല. അവനെ തടയാൻ എനിക്കറിയാം. നീ എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് ഒന്നിനെയും പേടിയില്ല."

അവർ ആ വലിയ പള്ളിക്കുള്ളിൽ തനിച്ചായിരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ അവർ വീണ്ടും ഒന്നായി. പക്ഷേ ഈ തവണ ആ ബന്ധത്തിൽ പ്രണയത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ പ്രതികാരത്തിന്റെ ചൂടായിരുന്നു. അച്ചൻ നിഖിലിന്റെ കാതുകളിൽ എന്തോ മന്ത്രിച്ചു. നിഖിലിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.

"അച്ചാ... അത്... അത് അപകടമല്ലേ?"

"നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിന് വേണ്ടി നമ്മൾ എന്തും ചെയ്യണം നിഖിൽ. നാളെ രാത്രി നമുക്ക് ആ പഴയ കുന്നിൻ മുകളിലെ വീട്ടിൽ കാണാം. അവിടെ വെച്ച് നമുക്ക് അന്തിമ തീരുമാനം എടുക്കാം."

അവർ പിരിയുമ്പോൾ പള്ളിമേടയിൽ ഒരു മൂങ്ങ കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വലിയ ദുരന്തത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു അത്.

(തുടരും)