ഏകാന്തതയുടെ കുമ്പസാരം (6)

അദ്ധ്യായം 6: സൂസന്റെ ചോദ്യങ്ങൾ

മഴ തോർന്നെങ്കിലും ആകാശം ഇപ്പോഴും കറുത്ത മേഘങ്ങളാൽ മൂടിക്കെട്ടി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. കോളേജ് ക്യാന്റീനിലെ മൂലയിലുള്ള മേശയ്ക്കൽ നിഖിൽ തനിച്ചിരുന്നു തന്റെ കോഫി കപ്പിലെ പുക നോക്കി എന്തോ ആലോചനയിലാണ്. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും തലേരാത്രിയിലെ ആ അടഞ്ഞ മുറിയിലെ ചൂടും, സെബി അച്ചന്റെ കൈകളുടെ കരുത്തും, തന്റെ ശരീരത്തിൽ അച്ചൻ അവശേഷിപ്പിച്ച ചുംബനപ്പാടുകളുടെ തരിപ്പും മായാതെ നിൽക്കുന്നു. തന്റെ ജീവിതം ഒരു വലിയ രഹസ്യത്തിന്റെ തടവറയിലായതുപോലെ അവന് തോന്നി.

"നിഖിൽ... നീ എവിടെയാ?"

സൂസന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് അവൻ ഞെട്ടിയത്. അവൾ അവന്റെ മുന്നിൽ വന്നിരുന്നു. സൂസൻ നിഖിലിന്റെ കുട്ടിക്കാലം മുതലുള്ള സുഹൃത്താണ്. നിഖിലിനോടുള്ള അവളുടെ ഇഷ്ടം അവൾ ഒരിക്കലും തുറന്നു പറഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അത് എപ്പോഴും പ്രകടമായിരുന്നു. പക്ഷേ, കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി നിഖിൽ അവളിൽ നിന്ന് അകന്നു മാറുന്നത് അവൾ വേദനയോടെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്.

"ഒന്നുമില്ല സൂസൻ... ഞാൻ വെറുതെ..." നിഖിൽ കപ്പിലെ കോഫിയിലേക്ക് നോട്ടം താഴ്ത്തി.

"നിനക്ക് എന്തോ പറ്റിയിട്ടുണ്ട്. നീ പഴയ നിഖിലല്ല. ക്ലാസ്സിൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല, ഫോൺ എടുത്താൽ എപ്പോഴും സൈലന്റാണ്. പിന്നെ ആ പള്ളി... നീ എന്തിനാണ് എപ്പോഴും വികാരി ഭവനത്തിൽ തന്നെ ഇരിക്കുന്നത്?" സൂസന്റെ ചോദ്യങ്ങളിൽ സംശയത്തിന്റെ മുനയുണ്ടായിരുന്നു.

"അത്... അച്ചൻ എന്നെ പള്ളിയിലെ കാര്യങ്ങൾ സഹായിക്കാൻ വിളിക്കുന്നതാണ്. കൊയർ പ്രാക്ടീസും മറ്റു കാര്യങ്ങളും..." നിഖിൽ വിക്കലോടെ മറുപടി നൽകി.

സൂസൻ അവനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി. "അച്ചൻ നിന്നെ മാത്രം എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ വിളിക്കുന്നത്? മറ്റു പിള്ളേരൊന്നും ഇല്ലേ അവിടെ? കഴിഞ്ഞ ദിവസം രാത്രി വൈകി നീ പള്ളിമുറ്റത്ത് നിൽക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. മഴ നനഞ്ഞ്... നീ അച്ചന്റെ മുറിയിൽ നിന്നല്ലേ ഇറങ്ങി വന്നത്?"

നിഖിലിന്റെ മുഖം വിളറി. അവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു. "നീ എന്തൊക്കെയാ പറയുന്നത് സൂസൻ? അച്ചൻ എന്റെ ഗുരുവാണ്. ആത്മീയ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാൻ പോയതാണ്."

"ആത്മീയതയോ?" സൂസൻ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. "നിന്റെ കഴുത്തിലെ ആ ചുവന്ന പാട് ആത്മീയതയുടെ ഭാഗമാണോ നിഖിൽ? നീ എന്തിനാണ് എന്നോട് കള്ളം പറയുന്നത്? നീ ഒരു വലിയ കുഴിയിലേക്കാണ് വീഴുന്നത്. സെബി അച്ചൻ നിന്നെ ഉപയോഗിക്കുകയാണ്. നിനക്കത് മനസ്സിലാകുന്നില്ലേ?"

നിഖിൽ ദേഷ്യത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു. "മതി സൂസൻ! നിനക്ക് ഒന്നും അറിയില്ല. അച്ചൻ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു. അത് നീ കരുതുന്നതുപോലെയുള്ള വൃത്തികെട്ട ബന്ധമല്ല. അദ്ദേഹം എനിക്ക് നൽകുന്ന പരിഗണനയും സ്നേഹവും മറ്റാർക്കും നൽകാൻ കഴിയില്ല."

"സ്നേഹമോ? നിഖിൽ, നീ ചിന്തിക്ക്. അദ്ദേഹം നിന്നെക്കാൾ എത്രയോ വയസ്സിന് മുതിർന്ന ആളാണ്. ഒരു വൈദികനാണ്. സമൂഹം ഇത് അറിഞ്ഞാൽ നിന്റെ ജീവിതം തീരും. നിന്നെ അദ്ദേഹം നശിപ്പിക്കുകയാണ്." സൂസൻ അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.

നിഖിൽ അവളുടെ കൈ തട്ടിമാറ്റി. "എന്റെ ജീവിതം എങ്ങനെ വേണമെന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചോളാം. നിനക്ക് എന്നെ സഹായിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഇതിനെക്കുറിച്ച് ആരോടും പറയരുത്. പ്രത്യേകിച്ച് ആ തോമസ് മാത്യു ചേട്ടനോട്."

നിഖിൽ അവിടെ നിന്ന് വേഗത്തിൽ നടന്നു നീങ്ങി. സൂസൻ തളർച്ചയോടെ അവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. നിഖിൽ പോകുന്നത് നാശത്തിലേക്കാണെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.

വൈകുന്നേരം പള്ളിയിലെത്തിയ നിഖിൽ നേരെ വികാരി ഭവനത്തിലേക്കാണ് പോയത്. അച്ചൻ തന്റെ മുറിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. നിഖിൽ അകത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അച്ചന്റെ മുഖം പ്രകാശിച്ചു. അദ്ദേഹം വാതിൽ പതുക്കെ അടച്ചു.

"എന്താ നിഖിൽ... നീ എന്തിനാ കരയുന്നത്?" അച്ചൻ അവന്റെ അരികിൽ വന്ന് ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

"സൂസൻ... അവൾക്കെല്ലാം മനസ്സിലായോ എന്ന് എനിക്ക് പേടിയാണ് അച്ചാ. അവൾ എന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. പള്ളിയിൽ എല്ലാവരും നമ്മളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾ പറയുന്നു." നിഖിൽ അച്ചന്റെ തോളിൽ തലവെച്ചു.

അച്ചന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ഭയം തോന്നി. എങ്കിലും അദ്ദേഹം അത് പുറത്തു കാണിച്ചില്ല. "അവൾക്ക് ഒന്നും അറിയില്ല നിഖിൽ. അവൾക്ക് നിന്നോടുള്ള അസൂയയായിരിക്കും. നമ്മൾ ആരെയും ഉപദ്രവിക്കുന്നില്ലല്ലോ. നീ പേടിക്കണ്ട. ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ട്."

അച്ചൻ അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. ആ ആലിംഗനത്തിൽ നിഖിലിന്റെ ഭയം പതുക്കെ മാറി. അച്ചന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് അവനെ വീണ്ടും ഉന്മത്തനാക്കി. അവർ തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾ പതുക്കെ ശാരീരികമായ തലത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.

"നമുക്ക് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും മാറി നിൽക്കണം അച്ചാ... ആരും കാണാത്ത ഇടത്തേക്ക്." നിഖിൽ അച്ചന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.

"നമുക്ക് പോകാം നിഖിൽ. ഞാൻ ഒരു സ്ഥലം കണ്ടെത്താം. ഈ ലോകം നമ്മളെ ശല്യം ചെയ്യാത്ത ഒരിടം." അച്ചൻ അവന്റെ അധരങ്ങളിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു.

ആ മുറിക്കുള്ളിലെ സായാഹ്നം വീണ്ടും വികാരങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. അവരുടെ കിതപ്പുകളും മുറിക്കുള്ളിലെ നിശബ്ദതയും തമ്മിൽ ഒരു വല്ലാത്ത പൊരുത്തമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, വികാരി ഭവനത്തിന് പുറത്ത് തോമസ് മാത്യു തന്റെ സൈക്കിളിൽ പള്ളിമുറ്റത്ത് വന്നിറങ്ങി. അയാളുടെ നോട്ടം അച്ചന്റെ അടഞ്ഞ മുറിയിലേക്കായിരുന്നു. തന്റെ കയ്യിലുള്ള ടോർച്ച് ലൈറ്റ് അയാൾ പതുക്കെ ഒന്ന് തെളിച്ചു നോക്കി.

ഇരുട്ടിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സത്യങ്ങൾ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് വരാൻ അധികം സമയം വേണ്ടിവരില്ലെന്ന് അയാൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. പള്ളിയിലെ മണി പതുക്കെ മുഴങ്ങി. അത് ഒരു മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നോ?

അതേസമയം സൂസൻ തന്റെ വീട്ടിലിരുന്ന് നിഖിലിന്റെ പഴയ ഫോട്ടോകളിലേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു. അവനെ രക്ഷിക്കാൻ അവൾക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും? സെബി അച്ചന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം പുറത്തുകൊണ്ടുവരണമെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു. അതിനായി അവൾക്ക് ആരുടെയെങ്കിലും സഹായം തേടേണ്ടി വരും. ഒരുപക്ഷേ, തോമസ് മാത്യുവിന്റെ.

(തുടരും)