ഏകാന്തതയുടെ കുമ്പസാരം (5)

അദ്ധ്യായം 5: സെബി അച്ചന്റെ ഡയറിയും നിഗൂഢ നിമിഷങ്ങളും

വികാരി ഭവനത്തിലെ വായനശാലയിൽ നടന്ന ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം സെബി അച്ചന്റെ ലോകം പാടെ മാറിപ്പോയിരുന്നു. കുർബാന അർപ്പിക്കുമ്പോൾ ഉയർത്തുന്ന ഓസ്തിയിലും വീഞ്ഞിലും അദ്ദേഹം ഇപ്പോൾ കാണുന്നത് നിഖിലിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ നിറവും അവനിലെ യൗവനത്തിന്റെ ഗന്ധവുമാണ്. ഒരു പുരോഹിതന്റെ വിശുദ്ധിയേക്കാൾ ഉപരിയായി, തന്നിലെ പുരുഷൻ ഒരു കൗമാരക്കാരന്റെ സാമീപ്യത്തിനായി ദാഹിക്കുന്നത് അദ്ദേഹം ഭീതിയോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അന്ന് രാത്രി വികാരി ഭവനത്തിൽ എല്ലാവരും ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അച്ചൻ തന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽ ഉള്ളിൽ നിന്നും കുറ്റിയിട്ടു. പുറത്ത് മഴ ചാറുന്നുണ്ട്. മേശപ്പുറത്തെ ചെറിയ ലാമ്പിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അദ്ദേഹം തന്റെ ഡയറി തുറന്നു. പേനത്തുമ്പിൽ വാക്കുകൾ വിറച്ചു.

"ദൈവമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ വഞ്ചിക്കുകയാണോ അതോ എന്നെത്തന്നെ കണ്ടെത്തുകയാണോ? അവന്റെ ചർമ്മത്തിന്റെ മണം എന്റെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിൽ നിന്നും മാറുന്നില്ല. ഒരു വൈദികന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു ഭാരമാണ്. ആ വായനശാലയിലെ ഇരുട്ടിൽ, അവന്റെ കിതപ്പുകൾക്കിടയിൽ ഞാൻ അനുഭവിച്ചത് സ്വർഗ്ഗമായിരുന്നോ അതോ നരകത്തിലേക്കുള്ള വാതിലായിരുന്നോ?"

എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കെ ജനാലയിൽ ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം കേട്ടു. അച്ചൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. ജനാലയുടെ അപ്പുറം നിഴൽ പോലെ ഒരാൾ. അദ്ദേഹം പതുക്കെ ചെന്ന് ജനാല തുറന്നു. നനഞ്ഞു കുതിർന്ന നിഖിൽ!

"നിഖിൽ! നീ ഈ സമയത്ത്..." അച്ചൻ പരിഭ്രമത്തോടെ അവനെ അകത്തേക്ക് വലിച്ചു.

"എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിയുന്നില്ല അച്ചാ... അച്ചന്റെ ആ സ്പർശനം... അത് എന്നെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നു. എനിക്ക് വീണ്ടും അച്ചന്റെ അടുത്ത് വരണമെന്ന് തോന്നി," നിഖിലിന്റെ ശബ്ദം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അച്ചന്റെ മാറോടു ചേർന്നു.

അച്ചൻ തന്റെ മുറിയുടെ പ്രധാന വാതിൽ ഒന്നുകൂടി ഉറപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട് നിഖിലിനെ തന്റെ കട്ടിലിലേക്ക് ഇരുത്തി. മുറിക്കുള്ളിലെ എയർ കണ്ടീഷണറിന്റെ നേർത്ത മൂളക്കം മാത്രം. പുറത്തെ ലോകം അവർക്കായി മരിച്ചതുപോലെ തോന്നി.

"നിനക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യമില്ലേ നിഖിൽ? ഞാൻ നിന്നെ ഒരു തെറ്റിലേക്ക് നയിക്കുകയാണെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നില്ലേ?" അച്ചൻ അവന്റെ മുഖം തന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിലെടുത്തു.

നിഖിൽ അച്ചന്റെ വിരലുകളിൽ പതുക്കെ ചുംബിച്ചു. "എനിക്കറിയില്ല അച്ചാ... പക്ഷേ അച്ചന്റെ കൂടെയിരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ലഭിക്കുന്ന ആ സംരക്ഷണം, ആ ചൂട്... അത് എനിക്ക് വേണം. എന്നെ തനിച്ചാക്കരുത്."

അച്ചൻ പതുക്കെ അവന്റെ നനഞ്ഞ ഷർട്ട് ഊറ്റി മാറ്റി. നിഖിലിന്റെ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചും വയറിലെ പേശികളും ആ കുറഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങി. അച്ചന്റെ വിരലുകൾ അവന്റെ നാവെൽ (navel) ഭാഗത്തിലൂടെ പതുക്കെ താഴേക്ക് ചലിപ്പിച്ചു. നിഖിൽ കണ്ണുകളടച്ച് പിന്നിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. അച്ചന്റെ നരച്ച താടിരോമങ്ങൾ അവന്റെ കഴുത്തിലും നെഞ്ചിലും ഉരസിയപ്പോൾ അവൻ ഒരു സീൽക്കാരത്തോടെ അച്ചനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

അതൊരു വന്യമായ പ്രണയത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു. ഒരു പുരോഹിതന്റെ മുറിക്കുള്ളിൽ, വിശുദ്ധമായ രൂപങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ, അവർ തങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങൾ കൊണ്ട് പാപത്തിന്റെ പുതിയ അധ്യായങ്ങൾ രചിച്ചു. അച്ചന്റെ ഓരോ ചുംബനവും നിഖിലിനെ കൂടുതൽ ഉന്മത്തനാക്കി. അവന്റെ ശ്വാസഗതിയുടെ വേഗതയും അച്ചന്റെ കരുത്തുറ്റ കൈകളുടെ അമർത്തലും ആ മുറിയിലെ വായുവിനെ ചൂടുപിടിപ്പിച്ചു.

"അച്ചാ... ഇനിയും..." നിഖിൽ മന്ത്രിച്ചു. അവന്റെ കൈകൾ അച്ചന്റെ മുടിയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

ആ നിമിഷങ്ങളിൽ സെബി അച്ചൻ തന്റെ പദവിയും പ്രായവും മറന്നു. തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ തടവുകാരനായി അദ്ദേഹം മാറി. നിഖിലിന്റെ ചർമ്മത്തിലെ ഓരോ തരിപ്പും തന്റേതാക്കാൻ അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചു. ലഹരിപിടിപ്പിക്കുന്ന ആ ശരീരബന്ധത്തിനിടയിൽ അവർക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം അപ്രത്യക്ഷമായി.

കുറേ നേരം കഴിഞ്ഞ്, കിതപ്പുകൾ ശാന്തമായപ്പോൾ നിഖിൽ അച്ചന്റെ മടിയിൽ തലവെച്ചു കിടന്നു. അച്ചൻ അവന്റെ മുടിയിഴകളിൽ പതുക്കെ തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

"നമ്മൾ പിടിക്കപ്പെടുമോ അച്ചാ?" നിഖിൽ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

"ഇല്ല നിഖിൽ. ഈ മുറിക്കുള്ളിലെ രഹസ്യങ്ങൾ ഈ ചുവരുകൾ മാത്രം അറിയും. നീ എന്റെ മാലാഖയാണ്. എന്റെ ഏകാന്തതയുടെ കുമ്പസാരമാണ് നീ," അച്ചൻ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.

പക്ഷേ, അവർ അറിഞ്ഞില്ല, വികാരി ഭവനത്തിന്റെ വരാന്തയിലൂടെ ആ സമയത്ത് ആരോ പതുക്കെ നടന്നു പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മേരി സിസ്റ്ററുടെ കാതുകളിൽ മുറിക്കുള്ളിലെ നേർത്ത സംഭാഷണങ്ങളും നിഖിലിന്റെ ശബ്ദവും അലയടിച്ചു. സിസ്റ്റർ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു തീ പുകഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കുർബാനയ്ക്ക് എത്തിയപ്പോൾ തോമസ് മാത്യു അച്ചനെ ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിൽ നോക്കി. അച്ചന്റെ കണ്ണുകളിലെ ഉറക്കമില്ലായ്മയും, നിഖിലിന്റെ മുഖത്തെ പുതിയ തിളക്കവും ആ നിരീക്ഷകന്റെ കണ്ണുകളിൽ പെടാതിരുന്നില്ല.

യുദ്ധം തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. സ്നേഹത്തിനും വിശ്വാസത്തിനും ഇടയിലുള്ള യുദ്ധം.

(തുടരും)