ഏകാന്തതയുടെ കുമ്പസാരം (4)

അദ്ധ്യായം 4: ഒറ്റമുറിയിലെ ഏകാന്തത

വികാരി ഭവനത്തിന്റെ വടക്കേ അറ്റത്തുള്ള വായനശാല. പഴയ പുസ്തകങ്ങളുടെ ഗന്ധവും, ഈർപ്പത്തിന്റെ തണുപ്പും നിറഞ്ഞ ആ മുറിയിലേക്ക് അധികമാരും വരാറില്ല. പുറത്ത് കർക്കടക മാസത്തിലെ മഴ ആർത്തലച്ചു പെയ്യുന്നു. ജനലുകൾക്ക് പുറത്ത് തെങ്ങോലകൾ കാറ്റിൽ ഉലയുന്ന ശബ്ദം മാത്രം. സെബി അച്ചൻ ആ മുറിയിലെ വലിയ മേശയ്ക്കൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. മുന്നിൽ ഒരു പഴയ ബൈബിൾ തുറന്നു വെച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ വാതിലിലായിരുന്നു.

കൃത്യം എട്ടു മണിക്ക് വാതിലിൽ ഒരു മന്ദമായ മുട്ടൽ കേട്ടു. വാതിൽ തുറന്ന് നിഖിൽ അകത്തേക്ക് വന്നു. മഴ നനഞ്ഞ അവന്റെ മുടിയിഴകളിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ തറയിലേക്ക് ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നനഞ്ഞു ഒട്ടിയ അവന്റെ വെള്ള ഷർട്ടിനുള്ളിലൂടെ അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ വടിവുകൾ തെളിഞ്ഞു കാണാം.

"അച്ചാ... വരാൻ കുറച്ച് വൈകി. മഴ കാരണം..." അവൻ കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അച്ചൻ എഴുന്നേറ്റു അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. മുറിക്കുള്ളിലെ മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ നിഖിലിന്റെ മുഖം ഒരു ശില്പം പോലെ തോന്നി. അച്ചൻ ഒരു തോർത്തെടുത്തു അവന്റെ തല തുടയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.

"നന്നായി നനഞ്ഞല്ലോ നിഖിൽ... പനി പിടിക്കും." അച്ചന്റെ ശബ്ദം താഴ്ന്നതായിരുന്നു.

അച്ചന്റെ കൈകൾ നിഖിലിന്റെ നെറ്റിയിലും കവിളിലും തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. നിഖിൽ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു. അവന്റെ ശ്വാസഗതി ഉയരുന്നത് അച്ചൻ അറിഞ്ഞു. അച്ചൻ തന്റെ കൈകൾ പതുക്കെ നിഖിലിന്റെ തോളുകളിലൂടെ താഴേക്ക് ഇറക്കി. നനഞ്ഞ ഷർട്ടിന്റെ തണുപ്പിനിടയിലൂടെ അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് അച്ചന്റെ വിരലുകളെ പൊള്ളിച്ചു.

"അച്ചാ... വേണ്ട... ആരെങ്കിലും വരും..." നിഖിൽ ദുർബലമായി തടയാൻ ശ്രമിച്ചു.

"ആരും വരില്ല നിഖിൽ. മേരി സിസ്റ്റർ ഉറങ്ങാൻ പോയി. തോമസ് മാത്യു ഇന്ന് ടൗണിലാണ്. ഇവിടെ നമ്മൾ മാത്രം... ദൈവവും നമ്മളും." അച്ചൻ അവന്റെ മുഖം തന്റെ കൈപ്പിടിയിലൊതുക്കി. "എന്തിനാ എന്നിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടുന്നത്? നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കാണുന്നത് ഭയമല്ല, എന്നോടുള്ള അതേ ആഗ്രഹം തന്നെയല്ലേ?"

അച്ചൻ അവന്റെ അധരങ്ങളോട് അടുത്തു. നിഖിലിന്റെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അടഞ്ഞു. അവന്റെ കൈകൾ അച്ചന്റെ വൈദിക വസ്ത്രത്തിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. ആ വായനശാലയിലെ നിശബ്ദതയിൽ അവരുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം മുഴങ്ങി.

"അച്ചൻ ഒരു പുരോഹിതനല്ലേ... ഇതൊക്കെ പാപമല്ലേ?" നിഖിൽ ഒരു വിറയലോടെ ചോദിച്ചു.

"പാപം... പുണ്യം... അതൊക്കെ മനുഷ്യർ ഉണ്ടാക്കിയ അതിർവരമ്പുകളല്ലേ നിഖിൽ? നിന്നെ കാണുമ്പോൾ, നിന്നെ തൊടുമ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നുന്നത് സ്വർഗ്ഗീയമായ ഒരു അനുഭൂതിയാണ്. ഇതിൽ എങ്ങനെ പാപം ഉണ്ടാകും?" അച്ചൻ അവന്റെ കഴുത്തിൽ തന്റെ മുഖം അമർത്തി.

അച്ചന്റെ നരച്ച താടിരോമങ്ങൾ തന്റെ ചർമ്മത്തിൽ ഉരസുന്നത് നിഖിലിന് ഒരു പുതിയ ലഹരിയായി തോന്നി. അവൻ അച്ചനെ കൂടുതൽ തന്നിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു. വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിലൂടെയുള്ള ആ സ്പർശനങ്ങൾ അവർക്കിടയിലെ ദൂരം ഇല്ലാതാക്കി. അച്ചൻ അവനെ ആ മുറിയിലെ പഴയ സോഫയിലേക്ക് പതുക്കെ ഇരുത്തി.

"നീ എത്ര സുന്ദരനാണെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?" അച്ചൻ അവന്റെ ഷർട്ടിലെ ബട്ടണുകൾ ഒന്നൊന്നായി അഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ ബട്ടൺ അടർന്നു മാറുമ്പോഴും അച്ചന്റെ ഉള്ളിലെ കാമവും ഭയവും ഒരുപോലെ വർദ്ധിച്ചു.

പുറത്ത് ഇടിമുഴങ്ങി. ആ ശബ്ദത്തിൽ അവരുടെ കിതപ്പുകൾ അലിഞ്ഞുചേർന്നു. നിഖിലിന്റെ നഗ്നമായ നെഞ്ചിൽ അച്ചൻ തന്റെ കൈകൾ വെച്ചു. അവന്റെ ഹൃദയം ഒരു പക്ഷിയെപ്പോലെ പടപട അടിക്കുകയാണ്.

"അച്ചാ... എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു..." നിഖിൽ വിറയലോടെ പറഞ്ഞു.

"പേടിക്കണ്ട... ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയില്ലേ? നീ എന്റെ കുമ്പസാരമാണ്... എന്റെ രഹസ്യമാണ്." അച്ചൻ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.

ആ രാത്രി മഴയുടെ സംഗീതത്തിൽ അവർ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു. പള്ളിയുടെ വലിയ കുരിശിന് താഴെ, വിശുദ്ധ പുസ്തകങ്ങൾ സാക്ഷിയായി, ഒരു വികാരിയും ഒരു യുവാവും തങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങൾ കൊണ്ട് പുതിയൊരു കുമ്പസാരം എഴുതുകയായിരുന്നു. വൈദികൻ എന്ന പദവിയും, ശിഷ്യൻ എന്ന നിലയും ആ മുറിയുടെ വാതിലിന് പുറത്ത് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു.

കുറെ നേരം കഴിഞ്ഞ്, നിഖിൽ തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ശരിയാക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം ശൂന്യതയുണ്ടായിരുന്നു. അച്ചൻ അവന്റെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു.

"നിനക്ക് വിഷമമായോ നിഖിൽ?" അച്ചൻ ആകുലതയോടെ ചോദിച്ചു.

"ഇല്ല അച്ചാ... പക്ഷേ... ഇനി എനിക്ക് എങ്ങനെ പള്ളിയിൽ വരാൻ കഴിയും? അച്ചന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കാൻ കഴിയും?" അവൻ തല താഴ്ത്തി.

"നമ്മൾ ഒന്നും തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടില്ല. ഇത് സ്നേഹമാണ്. ലോകത്തിന് ഇത് മനസ്സിലാകില്ല, അതുകൊണ്ട് ഇത് നമുക്കിടയിൽ ഒരു രഹസ്യമായി ഇരിക്കട്ടെ." അച്ചൻ അവന്റെ കൈകളിൽ ഉമ്മ വെച്ചു.

നിഖിൽ ഇറങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ മഴ തോർന്നിരുന്നു. പക്ഷേ ആകാശം ഇപ്പോഴും കറുത്തിരുണ്ടു തന്നെ നിന്നു. സെബി അച്ചൻ വായനശാലയിലെ ലൈറ്റ് അണച്ചു. ഇരുട്ടിൽ തനിച്ചിരുന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് ആദ്യമായി ഒരു കുറ്റബോധം തോന്നി. പക്ഷേ, തന്റെ വിരലുകളിൽ ഇപ്പോഴും അവശേഷിക്കുന്ന നിഖിലിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് ആ കുറ്റബോധത്തെക്കാൾ ശക്തമായിരുന്നു.

അദ്ദേഹം തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഡയറി തുറന്നു. പേജുകൾ ശൂന്യമായിരുന്നു. ഒന്നും എഴുതാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞില്ല. കാരണം, ഇന്ന് നടന്നത് വാക്കുകൾക്ക് അപ്പുറമായിരുന്നു.

(തുടരും)