ഏകാന്തതയുടെ കുമ്പസാരം (2)

അദ്ധ്യായം 2: പതിവ് തെറ്റുന്നു

രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ വികാരി ഭവനത്തിന്റെ മുകൾനിലയിലെ മുറിയിൽ സെബി അച്ചൻ ഉറക്കം വരാതെ കിടന്നു. ഫാനിന്റെ കറക്കം സൃഷ്ടിക്കുന്ന താളം പിടിച്ച ശബ്ദം പോലും അയാളുടെ കാതുകളിൽ ഒരു വലിയ ഇരമ്പലായി അനുഭവപ്പെട്ടു. ജനാലയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന നിലാവെളിച്ചം മുറിയിലെ ഫർണിച്ചറുകൾക്ക് പേടിപ്പെടുത്തുന്ന ആകൃതികൾ നൽകുന്നു. അച്ചൻ വശങ്ങളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുമ്പോൾ തെളിയുന്നത് കുരിശിൽ തറയ്ക്കപ്പെട്ട ക്രിസ്തുവല്ല, മറിച്ച് പള്ളിമുറ്റത്ത് കാറ്റിലാടുന്ന നിഖിലിന്റെ മുടിയിഴകളും അവന്റെ വിടർന്ന കണ്ണുകളുമാണ്.

"ഇത് പ്രലോഭനമാണ്," സെബി അച്ചൻ ആത്മഗതമായി മന്ത്രിച്ചു. "സാത്താൻ തീർക്കുന്ന മായക്കാഴ്ച."

അദ്ദേഹം എഴുന്നേറ്റ് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന വെള്ളം കുടിച്ചു. കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വൈദികൻ തന്റെ ജീവിതം ദൈവത്തിന് സമർപ്പിക്കുന്നത് മാംസത്തിന്റെ മോഹങ്ങളെ വെടിയാനാണ്. മുപ്പതു വർഷമായി താൻ ആ പാതയിൽ ഉറച്ചുനിന്നു. പക്ഷേ, ഇന്ന് ആ ഉറപ്പ് തകർന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ആ യുവാവിന്റെ ഒരു ലഘുവായ സ്പർശം തന്റെ ആത്മീയ അടിത്തറയെ പിടിച്ചുലയ്ക്കാൻ എങ്ങനെ സാധിച്ചു?

പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ നാലരയ്ക്ക് തന്നെ അച്ചൻ എഴുന്നേറ്റു. പതിവ് കുർബാനയ്ക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങണം. കുളി കഴിഞ്ഞ് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ തന്റെ പ്രതിബിംബത്തെ നോക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് എന്തോ ഒരു മടി തോന്നി. വെള്ളയുടുപ്പും കറുത്ത സഞ്ചിപ്പും ധരിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹം ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു—ഈ വേഷത്തിനുള്ളിലെ മനുഷ്യൻ എത്രമാത്രം സത്യസന്ധനാണ്?

പള്ളിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മഞ്ഞു വീണ പുല്ലുകൾ അച്ചന്റെ പാദങ്ങളെ സ്പർശിച്ചു. ആ തണുപ്പ് അയാളെ ഒന്ന് ഉണർത്തി. പള്ളിയിൽ ചുരുക്കം ചില വിശ്വാസികൾ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. മുൻനിരയിൽ തന്നെ നിഖിലുണ്ട്. അവൻ പ്രാർത്ഥനയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയാണ്. അവന്റെ കൈകൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ സെബി അച്ചന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു. ബലിപീഠത്തിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ കാലുകൾക്ക് ഒരു തളർച്ച അനുഭവപ്പെട്ടു.

കുർബാന തുടങ്ങി. പ്രാർത്ഥനകൾ പതിവുപോലെ ചൊല്ലാൻ അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, 'സമാധാനം നിങ്ങളോടുകൂടെ' എന്ന് പറഞ്ഞ് കൈകൾ വിടർത്തുമ്പോൾ അച്ചന്റെ നോട്ടം അറിയാതെ നിഖിലിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ചെന്ന് തറച്ചു. ആ നിമിഷം കുർബാനക്രമത്തിലെ അടുത്ത ഭാഗം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞുപോയി.

പള്ളിയിലാകെ ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. മേരി സിസ്റ്റർ അമ്പരപ്പോടെ അച്ചനെ നോക്കി. തോമസ് മാത്യു തന്റെ കണ്ണട ശരിയാക്കി അച്ചന്റെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നിരീക്ഷിച്ചു. നിമിഷങ്ങൾ നീണ്ട നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം സെബി അച്ചൻ പെട്ടെന്ന് സ്വബോധത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു. വിയർപ്പുതുള്ളികൾ നെറ്റിയിൽ പൊടിഞ്ഞിരുന്നു. വിക്കലോടെ അദ്ദേഹം ബാക്കി പ്രാർത്ഥനകൾ പൂർത്തിയാക്കി.

കുർബാനയ്ക്ക് ശേഷം വിശ്രമമുറിയിലേക്ക് ഓടുമ്പോഴേക്കും അച്ചന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചിരുന്നു. പുറകിൽ ആരോ വരുന്നത് അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞു.

"അച്ചാ... സുഖമില്ലേ?"

അത് നിഖിലായിരുന്നു. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആകുലതയുണ്ടായിരുന്നു. അച്ചൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. നിഖിൽ വളരെ അടുത്തുനിൽക്കുന്നു. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് സോപ്പിന്റെയും ചന്ദനത്തിരിയുടെയും മിശ്രിതമായ ഒരു ഗന്ധം വരുന്നുണ്ട്. അത് അച്ചന്റെ തലയ്ക്കു പിടിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

"ഒന്നുമില്ല... ചെറിയൊരു തലകറക്കം," അച്ചൻ ചുമരിലേക്ക് ചാരി നിന്നു.

"അച്ചൻ ഇന്നലെയും പറഞ്ഞു തലവേദനയാണെന്ന്. ഡോക്ടറെ കാണണോ? ഞാൻ കൂടെ വരാം," നിഖിൽ അച്ചന്റെ തോളിൽ അറിയാതെ കൈവെച്ചു.

ആ സ്പർശം അച്ചനെ പൊള്ളിച്ചു. പക്ഷേ, ഇത്തവണ അദ്ദേഹം കൈ മാറ്റാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. ആ നിമിഷം അവിടെ നിശ്ചലമായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചു പോയി.

"വേണ്ട നിഖിൽ... നീ പൊയ്ക്കോളൂ. എനിക്ക്... എനിക്ക് കുറച്ച് വിശ്രമിച്ചാൽ മതി," അച്ചൻ പറഞ്ഞു.

നിഖിൽ പോയിക്കഴിഞ്ഞും ആ തോളിലെ സ്പർശം അവിടെത്തന്നെയുള്ളതുപോലെ അച്ചന് തോന്നി. അദ്ദേഹം തന്റെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു വാതിൽ അടച്ചു. പുറത്ത് ലോകം സജീവമാകുകയാണ്. പക്ഷേ, ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ ശൂന്യതയും അതേസമയം അഗ്നിയും പടരുന്നു.

അച്ചൻ തന്റെ മേശവലിപ്പിൽ നിന്ന് പഴയ ലാറ്റിൻ പുസ്തകങ്ങൾ എടുത്തു മാറ്റിവെച്ചു. മനസ്സിനെ മാറ്റാൻ അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ, ഓരോ അക്ഷരങ്ങൾക്കും പകരം നിഖിലിന്റെ മുഖമാണ് തെളിയുന്നത്. ഈ ആകർഷണം ഒരു രോഗമാണോ? അതോ കാലം വൈകി വന്ന വസന്തമാണോ?

പള്ളിമുറ്റത്ത് നിഖിലും സൂസനും സംസാരിച്ചു നിൽക്കുന്നത് അദ്ദേഹം ജനാലയിലൂടെ നോക്കി നിന്നു. സൂസൻ നിഖിലിന്റെ കൈകളിൽ പിടിക്കുമ്പോൾ അച്ചന്റെ ഉള്ളിൽ അസൂയയുടെ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞു. ഒരു വൈദികന് ചേരാത്ത ചിന്തകൾ. താൻ ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ പെരുമാറുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നി.

രാത്രി ഭക്ഷണത്തിന് ഇരുന്നപ്പോൾ മേരി സിസ്റ്റർ പറഞ്ഞു, "അച്ചാ, ഇന്നു കുർബാനയ്ക്കിടെ ഉണ്ടായത് അത്ര നല്ലതല്ല. വിശ്വാസികൾക്കിടയിൽ സംസാരമുണ്ട്. അച്ചന് എന്തോ വലിയ മാനസിക വിഷമം ഉണ്ടെന്ന് എല്ലാവരും കരുതുന്നു."

"എന്ത് വിഷമം സിസ്റ്റർ?" അച്ചൻ ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു.

"അറിയില്ല അച്ചാ. തോമസ് മാത്യു ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അച്ചൻ എന്തെങ്കിലും ആലോചിച്ച് വിഷമിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന്. അച്ചൻ സൂക്ഷിക്കണം," മേരി സിസ്റ്റർ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.

അച്ചൻ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. തോമസ് മാത്യുവിന്റെ നിരീക്ഷണ പാടവം അച്ചന് അറിയാം. അയാൾ ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ കണ്ണുകളോടെയാണ് എല്ലാവരെയും നോക്കുന്നത്. തന്റെ ഉള്ളിലെ രഹസ്യം അയാൾ മണത്തറിയുമോ?

അന്ന് രാത്രി അച്ചൻ തന്റെ ഡയറിയിൽ വീണ്ടും എഴുതി:

"സഹോദരന്മാരേ, ഞാൻ പാപം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ചിന്തയാലും വാക്കാലും പ്രവൃത്തിയാലും... പക്ഷേ ഈ പാപം എനിക്ക് മധുരതരമായി തോന്നുന്നു എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷ. നിഖിൽ... അവനെ കാണുമ്പോൾ എന്റെ പ്രാർത്ഥനകൾ പോലും അവനുള്ള സ്തുതിഗീതങ്ങളായി മാറുന്നു. ദൈവമേ, അവിടുന്ന് എന്നെ കൈവിടുകയാണോ?"

മുറിയിലെ വിളക്ക് അണഞ്ഞപ്പോൾ, അന്ധകാരത്തിൽ അച്ചൻ കണ്ടത് ഒരു വലിയ ഗർത്തമാണ്. അതിലേക്ക് താൻ പതിയെ വീണുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. മുകളിൽ വെളിച്ചം കുറഞ്ഞു വരുന്നു. താഴെ നിഖിൽ തന്നെ നോക്കി കൈകൾ നീട്ടുന്നു. ആ ഗർത്തത്തിലേക്ക് വീഴാൻ അച്ചൻ ഇപ്പോൾ ഭയപ്പെടുന്നില്ല.

(തുടരും)