ഏകാന്തതയുടെ കുമ്പസാരം (10)

അദ്ധ്യായം 10: തുറന്നുപറച്ചിലും തിരിച്ചടികളും

പള്ളിമുറ്റത്തെ അന്തരീക്ഷം ഒരു ശ്മശാനത്തിന്റെ ഭീകരതയിലേക്ക് വഴിമാറിയിരുന്നു. തോമസ് മാത്യുവിന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ആ വീഡിയോ ക്ലിപ്പ് ഫാ. സെബാസ്റ്റ്യനെ തളർത്തുകയല്ല, മറിച്ച് അയാളിലെ മൃഗത്തെ ഉണർത്തുകയാണ് ചെയ്തത്. പക്ഷേ, അവർക്കിടയിലേക്ക് ഒരു ഇടിമിന്നൽ പോലെ ഒരാൾ കൂടി കടന്നുവന്നു. ഒരു പുതിയ ശത്രു, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പുതിയ വിധി.

അതൊരു സ്ത്രീയായിരുന്നു. വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച, അധികാരമുള്ള നോട്ടമുള്ള ഒരു സ്ത്രീ. പള്ളിയിലേക്ക് പുതിയതായി നിയമിക്കപ്പെട്ട അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റീവ് ഓഫീസർ അഡ്വക്കേറ്റ് റീത്ത എബ്രഹാം. ബിഷപ്പ് നേരിട്ട് അയച്ചതാണ് അവളെ. സഭയുടെ ആസ്തികളും രഹസ്യങ്ങളും സംരക്ഷിക്കാൻ ചുമതലപ്പെട്ട റീത്തയ്ക്ക് മനുഷ്യവികാരങ്ങളേക്കാൾ വലുത് സഭയുടെ പ്രതിച്ഛായയാണ്.

അവളുടെ വരവ് തോമസ് മാത്യുവിനെ പോലും ഒന്ന് പിന്നോട്ടടിപ്പിച്ചു. റീത്തയുടെ കണ്ണുകൾ ആദ്യം ഉടക്കിയത് അച്ചന്റെ ചോര പുരണ്ട കയ്യിലായിരുന്നു.

"ഇവിടെ എന്താണ് നടക്കുന്നത്?" റീത്തയുടെ ശബ്ദം ഒരു ചാട്ടവാറടി പോലെ പള്ളിമുറ്റത്ത് മുഴങ്ങി.

സൂസൻ പേടിയോടെ മാറിനിന്നു. തോമസ് മാത്യു തന്റെ ഫോൺ വേഗത്തിൽ പോക്കറ്റിലിട്ടു. സെബി അച്ചൻ തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ശരിയാക്കി, തന്നിലെ പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ അവസാന മിനുക്കുപണികൾ പുറത്തെടുത്തു.

"റീത്ത... നീ ഈ സമയത്ത്?" അച്ചൻ ചോദിച്ചു.

"അച്ചാ, ഇമ്മാനുവൽ അച്ചനെ കാണാനില്ലെന്ന വാർത്ത കേട്ട് ഞാൻ ബിഷപ്പ് ഹൗസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയതാണ്. ഇവിടെ എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്നത് പള്ളിമുറ്റത്തെ ഈ ഗുണ്ടായിസമാണോ?" റീത്തയുടെ നോട്ടം നിഖിലിന്റെ മുഖത്തെ പാടുകളിലേക്കും തോമസിന്റെ വന്യമായ ഭാവത്തിലേക്കും നീണ്ടു.

അവൾ പതുക്കെ പള്ളിയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു. അച്ചനും തോമസും നിഖിലും പിന്നാലെ പോയി. പള്ളിയുടെ വലിയ ഹാളിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ റീത്ത എല്ലാവരെയും ഓരോരുത്തരായി നോക്കി.

"തോമസ്, നിന്റെ കയ്യിൽ എന്തോ തെളിവുണ്ടെന്ന് നീ റീജിയണൽ ഓഫീസിൽ അറിയിച്ചിരുന്നു. അത് എവിടെ?" റീത്ത കൈ നീട്ടി.

തോമസ് മടിച്ചുനിന്നു. അവൻ സെബി അച്ചനെ ഒന്ന് നോക്കി. അച്ചന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു യാചനയുണ്ടായിരുന്നു, ഒപ്പം ഒരു കൊലയാളിയുടെ ജാഗ്രതയും. പക്ഷേ, തോമസിന് റീത്തയെ ഭയമായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ ഫോൺ പുറത്തെടുത്തു. ആ വീഡിയോ പ്ലേ ചെയ്തു.

വായനശാലയിലെ ഇരുട്ടിൽ സെബി അച്ചനും നിഖിലും തമ്മിലുള്ള ആ തീവ്രമായ നിമിഷങ്ങൾ... നിഖിലിന്റെ നഗ്നമായ നെഞ്ചിൽ അച്ചന്റെ ചുണ്ടുകൾ അമരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ റീത്തയുടെ മുഖം കടുത്തു. നിഖിൽ തല കുനിച്ചു വിതുമ്പി. സൂസൻ ആകെ സ്തബ്ധയായി നിന്നു.

"മതിയോ അഡ്വക്കേറ്റ്?" തോമസ് ഗർവ്വോടെ ചോദിച്ചു. "ഇതാണോ നമ്മുടെ വികാരി അച്ചൻ പള്ളിയിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നത്? ഇമ്മാനുവൽ അച്ചൻ ഇത് അറിഞ്ഞിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അച്ചൻ അയാളെ..." തോമസ് ബാക്കി പറഞ്ഞില്ല.

റീത്ത പെട്ടെന്ന് ഫോൺ പിടിച്ചുവാങ്ങി. "ഇത് ഞാൻ ഏറ്റെടുക്കുന്നു. സെബാസ്റ്റ്യൻ അച്ചാ, നിങ്ങളെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് ബഹുമാനമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇത്... ഇത് പാപമല്ല, ഇത് സഭയ്ക്ക് നേരെയുള്ള യുദ്ധമാണ്."

സെബി അച്ചൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു. അതൊരു തകർന്ന മനുഷ്യന്റെ ചിരിയായിരുന്നു. "റീത്ത... നീ നിയമം പഠിച്ചവളാണ്. സ്നേഹത്തിന് ഏതെങ്കിലും നിയമമുണ്ടോ? മുപ്പതു വർഷമായി ഞാൻ ഈ ചുമരുകൾക്കുള്ളിൽ തനിച്ചായിരുന്നു. ഈ പയ്യൻ എനിക്ക് നൽകിയ സ്നേഹം... അത് തെറ്റാണെന്ന് പറയാൻ ആർക്കാണ് അധികാരം?"

അച്ചൻ നിഖിലിന്റെ അടുത്തു ചെന്നു. റീത്തയുടെയും തോമസിന്റെയും മുന്നിൽ വെച്ച് അവൻ നിഖിലിന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

"അതെ, ഞാൻ ഇവനെ പ്രണയിക്കുന്നു! ഇവന്റെ ശരീരത്തെയും ആത്മാവിനെയും ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇമ്മാനുവൽ അത് തടയാൻ നോക്കി. സഭയുടെ നിയമം പറഞ്ഞ് എന്നെ പേടിപ്പിക്കാൻ നോക്കി. തോമസ് എന്നെ ബ്ലാക്ക് മെയിൽ ചെയ്തു. പക്ഷേ, എന്റെ കുമ്പസാരം ഇതാണ്—എനിക്ക് ദൈവത്തേക്കാൾ വലുത് ഇവനാണ്!"

അച്ചന്റെ ഈ തുറന്നുപറച്ചിൽ എല്ലാവരെയും ഞെട്ടിച്ചു. ഒരു പുരോഹിതൻ ഇത്രയും പരസ്യമായി തന്റെ സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗം വെളിപ്പെടുത്തുന്നത് അവർക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

"ഭ്രാന്ത്!" തോമസ് നിലവിളിച്ചു. "നിങ്ങളെ ഞാൻ പോലീസിനെക്കൊണ്ട് പിടിപ്പിക്കും!"

"പോലീസ് വരും തോമസ്," റീത്ത ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ അതിനുമുമ്പ് ഇമ്മാനുവൽ അച്ചൻ എവിടെ എന്ന് എനിക്കറിയണം. സെബാസ്റ്റ്യൻ, സത്യം പറയൂ... നീ അയാളെ എന്തുചെയ്തു?"

അച്ചൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അയാൾ നിഖിലിനെ നോക്കി. നിഖിലിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമായിരുന്നു. അച്ചൻ പതുക്കെ ഗ്രോട്ടോയുടെ വശത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. റീത്തയും തോമസും അങ്ങോട്ട് ഓടി.

ഇരുട്ടിൽ, ചെളിക്കടിയിൽ നിന്ന് ഇമ്മാനുവൽ അച്ചന്റെ ചലനമില്ലാത്ത ശരീരം അവർ കണ്ടെത്തി. സൂസൻ അലറി വിളിച്ചു. നിഖിൽ ബോധം കെട്ടു വീണു.

റീത്ത ഉടൻ തന്നെ ഡിവൈഎസ്പി വിശ്വനാഥനെ വിളിച്ചു. പോലീസ് ജീപ്പുകളുടെ സൈറൺ മുഴക്കം ദൂരേക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു.

പത്തു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ പള്ളി വളപ്പ് പോലീസ് വലയത്തിലായി. ഡിവൈഎസ്പി വിശ്വനാഥൻ അച്ചന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറി. പക്ഷേ അവിടെ അച്ചൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

"അവൻ എവിടെ?" വിശ്വനാഥൻ അലറി.

അന്വേഷണം പള്ളിയുടെ മുകൾനിലയിലെ ബെൽ ടവറിലേക്ക് നീണ്ടു. അവിടെ, വലിയ മണികൾക്കിടയിൽ സെബി അച്ചൻ നിഖിലിനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അച്ചന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ കത്തിയുണ്ടായിരുന്നു.

"വിശ്വനാഥൻ, അടുക്കരുത്!" അച്ചൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. "ഇവൻ എന്റേതാണ്. ഞങ്ങൾ ഇവിടെ നിന്ന് മുകളിലേക്ക് പോകും. ഭൂമിയിൽ ഞങ്ങൾക്ക് ഇടമില്ലെങ്കിൽ ആകാശത്ത് ഒരിടം കാണും."

നിഖിൽ അർദ്ധബോധാവസ്ഥയിലായിരുന്നു. അച്ചന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആവേശം പടർന്നിരുന്നു. അയാൾ നിഖിലിന്റെ കഴുത്തിൽ കത്തി ചേർത്തു വെച്ചു.

"അച്ചാ... വേണ്ട!" സൂസൻ താഴെ നിന്ന് നിലവിളിച്ചു.

റീത്ത മുന്നോട്ട് വന്നു. "സെബാസ്റ്റ്യൻ, ഇത് നിനക്ക് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള വഴിയല്ല. നിനക്ക് നിഖിലിനെ സ്നേഹിക്കണമെങ്കിൽ ജീവിച്ചിരിക്കണം. കീഴടങ്ങൂ."

അച്ചൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് നിഖിലിന്റെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു. "നമുക്ക് പോകാം നിഖിൽ... അവർ നമ്മളെ പിരിക്കാൻ സമ്മതിക്കരുത്."

പെട്ടെന്ന്, പള്ളിയിലെ വലിയ മണിമുഴങ്ങി. ആരോ മണി ചരടിൽ വലിച്ചു. ആ ശബ്ദത്തിൽ പകച്ചുപോയ അച്ചന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വിശ്വനാഥൻ ചാടിവീണ് കത്തി തട്ടിമാറ്റി. പോലീസ് സംഘം അവരെ വളഞ്ഞു.

സെബി അച്ചനെ കൈവിലങ്ങ് വെച്ച് താഴേക്ക് കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, അയാൾ നിഖിലിനെത്തന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു. നിഖിൽ തളർന്നു പോലീസുകാരുടെ ഇടയിൽ ഇരുന്നു കരഞ്ഞു.

തോമസ് മാത്യു ആ വീഡിയോ വീണ്ടും റീത്തയെ കാണിക്കാൻ നോക്കി. പക്ഷേ റീത്ത അയാളുടെ കരണത്തടിച്ചു. "നീയാണിതിന് കാരണം! നീ നിന്റെ ലാഭത്തിന് വേണ്ടി ഈ രഹസ്യം ഉപയോഗിച്ചു. നിന്നെയും ഞങ്ങൾ വെറുതെ വിടില്ല."

രാത്രി വൈകി, ജയിൽ സെല്ലിലെ ഇരുട്ടിൽ കിടക്കുമ്പോൾ സെബി അച്ചൻ തന്റെ അവസാനത്തെ കുമ്പസാരം മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

"ദൈവമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിച്ചു എന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ ഞാൻ ഒരു മനുഷ്യനെ സ്നേഹിച്ചു. ആ സ്നേഹത്തിന് ഞാൻ നൽകിയ വില വലുതായിരുന്നു. ഈ ഏകാന്തതയുടെ കുമ്പസാരത്തിൽ ഞാൻ പശ്ചാത്തപിക്കുന്നില്ല. കാരണം, ആ വായനശാലയിലെ ഓരോ നിമിഷവും എനിക്ക് സത്യമായിരുന്നു."

പുറത്ത് വീണ്ടും മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. പള്ളിയിലെ കുരിശ് നിശബ്ദമായി ആ കാറ്റിൽ ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. 'ഏകാന്തതയുടെ കുമ്പസാരം' അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ നിഖിലിന്റെ ഉള്ളിൽ ആ സ്പർശത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഒരു തീയായി എന്നും അവശേഷിക്കുമെന്ന് ആർക്കാണ് അറിയാത്തത്?

(തുടരും)