മഴ നനഞ്ഞ പ്രണയം

കോളേജ് കാമ്പസിലെ പഴയ പുളിമരച്ചുവട്ടിലാണ് അവർ ആദ്യമായി കണ്ടത്. അനന്ദ് ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു നോവൽ എടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, മഴത്തുള്ളികൾ വീണ് അതിന്റെ താളുകൾ നനഞ്ഞുപോയിരുന്നു. "ശ്ശോ!" അവൻ പതിയെ പിറുപിറുത്തു.

അടുത്ത ബെഞ്ചിലിരുന്ന കിരൺ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ കുട നീട്ടി. "പുസ്തകത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്ക് മഴ ഇഷ്ടമല്ലായിരിക്കും, അല്ലേ?"

അനന്ദ് ചിരിച്ചു. "ഇഷ്ടമാണ്, പക്ഷേ ഈ നോവൽ വായിച്ചു തീർക്കാൻ ധൃതിയുണ്ടായിരുന്നു."

അതായിരുന്നു തുടക്കം. മഴ നനഞ്ഞ താളുകൾ പോലെ, പതുക്കെ, മനോഹരമായി അവരുടെ സൗഹൃദം വിടർന്നു. ഒരുമിച്ചിരുന്ന് പഠിച്ചു, ചായക്കടയിലെ ചൂടുള്ള പരിപ്പുവടകൾ പങ്കിട്ടു, സിനിമകൾ കണ്ടു. മറ്റ് കൂട്ടുകാർ അവരെ കളിയാക്കി 'ഇരട്ടകൾ' എന്ന് വിളിച്ചു. അവർക്ക് അതൊരു തമാശ മാത്രമായിരുന്നു.

വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. കോളേജ് വിദ്യാഭ്യാസം കഴിഞ്ഞ് അനന്ദ് ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് ജോലിക്ക് പോയി. കിരൺ കോഴിക്കോട് തന്നെ തുടർന്നു. ദൂരം അവരുടെ ബന്ധത്തിന്റെ ശക്തി പരീക്ഷിച്ചു. എന്നും വിളിക്കാനോ കാണാനോ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, ആഴ്ചയിലൊരിക്കലുള്ള നീണ്ട വീഡിയോ കോളുകൾ ഒരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. ജീവിതത്തിലെ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങളും വലിയ സങ്കടങ്ങളും അവർ പരസ്പരം പങ്കുവെച്ചു.

ഒരിക്കൽ, അനന്ദിന് ജോലിയിൽ വലിയ സമ്മർദ്ദമുണ്ടായി, അവൻ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയതായി തോന്നി. അന്ന് രാത്രി കിരണിനെ വിളിച്ചു കരഞ്ഞപ്പോൾ, കിരൺ ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതെ എല്ലാം കേട്ടു. കോൾ കട്ട് ചെയ്യുന്നതിനുമുമ്പ് കിരൺ പറഞ്ഞു, "ഇന്ന് രാത്രി നിനക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ എന്നെ വിളിച്ചാൽ മതി. ഞാൻ ഇവിടെ കാത്തിരിക്കും." ആ വാക്കുകൾ, കിരൺ ശാരീരികമായി അടുത്തുണ്ടാകുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ ആശ്വാസം അനന്ദിന് നൽകി.

അവരുടെ ബന്ധത്തിൽ ലൈംഗികമായ ആകർഷണമോ പ്രണയപരമായ ആവശ്യങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതൊരു ശുദ്ധമായ സ്നേഹബന്ധമായിരുന്നു പരസ്പരം മനസിലാക്കുന്ന, ബഹുമാനിക്കുന്ന, ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകാത്ത ഒരു ആത്മബന്ധം. 'ഞങ്ങൾ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ?' എന്ന് അവർ ഒരിക്കലും ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. കാരണം, അവർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു – ലോകത്ത് അപൂർവ്വമായി മാത്രം ലഭിക്കുന്ന, ഹൃദയങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ആഴമേറിയ ഒരടുപ്പമായിരുന്നു അത്.

ദൂരമുണ്ടായിരുന്നിട്ടും, തിരക്കുണ്ടായിരുന്നിട്ടും, അവർ പരസ്പരം താങ്ങും തണലുമായി തുടർന്നു. കാരണം, ചില ബന്ധങ്ങൾക്ക് പേരുകളോ, നിയമങ്ങളോ, ശാരീരിക ആവശ്യങ്ങളോ ആവശ്യമില്ല. അവിടെ ആവശ്യം വിശ്വാസം മാത്രമാണ്, മറ്റൊരാൾക്ക് വേണ്ടി ഒരു ഇടം നൽകാൻ നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ തയ്യാറാകുന്ന ആ തുറന്ന മനസ്സാണ്. അനന്ദിനും കിരണിനും അതായിരുന്നു അവരുടെ ലോകം.