മൗനരാഗം
അധ്യായം 2
ചായപ്പീടികയിലെ ആദ്യ കണ്ടുമുട്ടലിന് ശേഷം, അരുണിന്റെ ദിനചര്യകള്ക്ക് ഒരു പുതിയ താളം കൈവന്നു. ഓരോ ദിവസവും ട്യൂഷന് വിട്ടാല് അവന് നേരെ ആ പഴയ ചായക്കടയിലേക്ക് സൈക്കിള് തിരിക്കും. ശരത് അവിടെയുണ്ടാവുമോ എന്ന നേര്ത്ത പ്രതീക്ഷ, അവന്റെ ഉള്ളില് ഒരു കാത്തിരിപ്പിന്റെ മധുരം നിറച്ചു. മിക്കവാറും ദിവസങ്ങളില് ശരത് അവിടെയുണ്ടാകും, അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മൂലയിലെ കസേരയില് പുസ്തകത്തില് മുഴുകി. അവരൊരുമിച്ച് ചായ കുടിക്കും, പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ചും, സ്കൂള് വിശേഷങ്ങളെക്കുറിച്ചും, കോളേജ് ജീവിതത്തിലെ സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം സംസാരിക്കും. ആ സംഭാഷണങ്ങള്ക്കിടയില്, അരുണിന്റെ മനസ്സില് ശരത് ഒരു വലിയേട്ടനില് നിന്ന് അവന്റെ ചിന്തകളോടും ഇഷ്ടങ്ങളോടും ചേര്ന്നൊഴുകുന്ന ഒരു ആത്മാവായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു തുടങ്ങി.
ഒരു ദിവസം, ശരത് അരുണിനോട് പറഞ്ഞു, 'അരുണ്, എന്റെ കോളേജിന്റെ അടുത്താണ് നിന്റെ സ്കൂള്. നമുക്കൊരുമിച്ച് ബസ്സില് പോയാലോ? നീ സൈക്കിളില് ഒറ്റയ്ക്ക് പോകേണ്ടല്ലോ.'
അരുണിന്റെ കണ്ണുകള് വിടര്ന്നു. അവന്റെ ഉള്ളില് ഒരു പൂത്തിരി കത്തി. ശരത്തിനൊപ്പം ബസ്സില് യാത്ര ചെയ്യുക! ആലോചിക്കാന് പോലും കഴിയാത്ത സന്തോഷം. അവന് സന്തോഷത്തോടെ തലകുലുക്കി സമ്മതിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം മുതല് അവരുടെ യാത്രകള് ഒരുമിച്ചായി. സ്കൂള് വിട്ട് അരുണും കോളേജ് വിട്ട് ശരത്തും ബസ് സ്റ്റോപ്പില് കണ്ടുമുട്ടും. തിരക്കേറിയ ബസ് യാത്രയില് അവര്ക്കിടയില് മിക്കപ്പോഴും മൗനമായിരുന്നു. എങ്കിലും ആ മൗനം അവര്ക്ക് അരോചകമായി തോന്നിയില്ല; അതൊരുതരം ആത്മബന്ധത്തിന്റെ പ്രതിഫലനം പോലെയായിരുന്നു. ഓരോ വളവിലും തിരിവിലും ബസ് കുലുങ്ങുമ്പോള് അവരുടെ കൈകള് അറിയാതെ പരസ്പരം തട്ടും. ആ ചെറിയ സ്പര്ശനങ്ങള് അരുണിന്റെ ഉള്ളില് ഒരുതരം വൈദ്യുത പ്രവാഹം തീര്ത്തു. ശരത്തിന്റെ സാമീപ്യം അവനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു, ഒരുതരം സുരക്ഷിതത്വം നല്കി. അവന്റെ ഉള്ളിലെന്തോ പതിയെ മാറുന്നുണ്ടെന്ന് അരുണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അതൊരു പുതിയ വികാരം, ഒരു പുതുകാറ്റ് പോലെയായിരുന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം, ബസ്സില് പതിവിലും തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു. ശരത്തിനും അരുണിനും ഒരുമിച്ചിരിക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല. ശരത് ബസ്സിന്റെ മുന്പിലായി ഒരു സീറ്റില് ഇരുന്നു. അരുണ് അവന്റെ തൊട്ടുപിന്നില്, ആളുകള്ക്കിടയില് ഞെങ്ങിഞെരുങ്ങി നിന്നു. അരുണിന്റെ കണ്ണുകള് ശരത്തിന്റെ പുറത്ത് തങ്ങിനിന്നു. അവന്റെ പിന്കഴുത്തിലെ നേര്ത്ത രോമങ്ങള്, ബോളിവുഡ് പാട്ടുകള് കേള്ക്കുന്ന ഹെഡ്ഫോണ് - എല്ലാം അരുണിന്റെ മനസ്സില് ഒരുതരം അതിശയകരമായ ആകര്ഷണം സൃഷ്ടിച്ചു.
ബസ് ഒരു വളവ് തിരിഞ്ഞപ്പോള് അരുണ് ആടിയുലഞ്ഞു. വീഴാന് പോയ അവനെ ശരത് കൈ നീട്ടി പിടിച്ചു. അവന്റെ കൈ അരുണിന്റെ അരക്കെട്ടില് ചേര്ന്നപ്പോള്, അരുണിന്റെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നല് പിണര് കടന്നുപോയി. അവന്റെ ഹൃദയം അതിവേഗം മിടിക്കാന് തുടങ്ങി, ഒരു പേരാല്ത്തണലിലെ കാറ്റ് പോലെ. ശരത് അവനെ നോക്കി പതിയെ ചിരിച്ചു. 'സൂക്ഷിച്ച് നില്ക്കണം അരുണ്.'
ആ യാത്രയില് അരുണിന്റെ മനസ്സില് ശരത്തിന്റെ ആ സ്പര്ശനം മാത്രമായിരുന്നു. അതൊരു സാധാരണ സ്പര്ശനമായിരുന്നില്ല അവന്. അവന്റെ ഉള്ളില് ഒരു പുതിയ ലോകം തുറന്നു, വര്ണ്ണാഭമായ ഒരു പൂന്തോട്ടം പോലെ. അവന്റെ ഹൃദയം ശരത്തിന് വേണ്ടി മാത്രമായി സ്പന്ദിക്കുന്നുണ്ടോ? ഒരു ആണ്കുട്ടിക്ക് മറ്റൊരു ആണ്കുട്ടിയോട് ഇങ്ങനെയൊരു ഇഷ്ടം തോന്നുന്നത് ശരിയാണോ? അവന്റെ മനസ്സില് ആയിരം ചോദ്യങ്ങള് ഒരുമിച്ച് ഉയര്ന്നു, ഒരു പേമാരി പോലെ.
ബസ്സില് നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോഴും അരുണ് മൗനത്തിലായിരുന്നു. ശരത് അവനെ നോക്കി. 'എന്താ അരുണ്, നിനക്ക് വയ്യേ?' അവന്റെ നെറ്റിയില് തൊട്ടുനോക്കി ശരത്. ആ സ്പര്ശനവും അരുണിന് വല്ലാത്തൊരു അനുഭൂതി നല്കി, ഒരു തണുത്ത പുലര്കാലത്തെ മഞ്ഞുതുള്ളി പോലെ.
'ഒന്നുമില്ല ശരത്ക്കാ,' അരുണ് തല കുലുക്കി. 'ഒരു ചെറിയ ക്ഷീണം.'
അവര് പിരിഞ്ഞുപോകുമ്പോള് അരുണ് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ശരത് നടന്നു നീങ്ങുന്നു. അവന്റെ രൂപം കാഴ്ചയില് നിന്ന് മറയുന്നത് വരെ അരുണ് അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. അന്ന് രാത്രി ഉറങ്ങാന് കിടക്കുമ്പോള് അരുണിന്റെ കണ്ണടച്ചാല് ശരത്തിന്റെ മുഖം മാത്രം. അവന്റെ ഓരോ ചലനവും, ഓരോ വാക്കുകളും, ആ സ്പര്ശനവും അവന്റെ മനസ്സില് നിറഞ്ഞുനിന്നു. അരുണ് ആദ്യമായി അവന്റെ ഉള്ളിലെ ഈ വികാരത്തിന് ഒരു പേര് നല്കാന് ശ്രമിച്ചു. അത് വെറുമൊരു സൗഹൃദമായിരുന്നില്ല. അതൊരു പ്രണയമായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, നിഷ്കളങ്കമായ അവന്റെ ഹൃദയം ശരത്തിനോട് പ്രണയം തുറന്നുപറയാന് തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു... എന്നാല് ശരത്തിന്റെ മനസ്സില് എന്തായിരുന്നു? ആഴമുള്ള അവന്റെ കണ്ണുകളില് കണ്ട നിഗൂഢതയുടെ അര്ത്ഥമെന്തായിരുന്നു?
(തുടരും)
0 അഭിപ്രായങ്ങള്
Thanks